پنجشنبه 8 تير 1396 - 12:1
پربازديدترين اخبار از استان
تهران
  • هيچ خبري موجود نيست

يک حال خوب، با تبيان!

همزمان با هفته ملي ازدواج، مقاله اجتماعي «يک حال خوب، يک گذشته‌ي عالي» به منظور تحکيم بنيان خانواده، توسط تارنماي فرهنگي اطلاع رساني تبيان در محيط مجازي منتشر شد.

به گزارش روابط عمومي سازمان تبليغات اسلامي،بخش خانواده ايراني موسسه تبيان اين مقاله را با رويکردي مهارتي و با هدف تحکيم بنيان خانواده منتشر کرده است.

دانش پورشفيعي در اين مقاله مي نويسد:«سال‌هاي زندگي را پشت سر مي‌گذاريم و هر از چندگاهي با خود و ديگران که مي‌نشينيم از آن‌چه بر ما رفته، ياد مي‌کنيم. خوب يا بد، غمگين يا شاد، همه را بازخواني مي‌کنيم و سپس اين پرسش‌ها به ذهنمان مي‌آيد که آيا بايد در گذشته ماند يا از آن عبور کرد؟

زندگي مي‌کنيم در کنار همسر و فرزندانمان يا در کنار پدر و مادرمان. زمان را پشت سر مي‌گذاريم و آن مي‌شود، گذشته‌مان. سال‌هاي زندگي را پشت سر مي‌گذاريم و هر از چندگاهي با خود و ديگران که مي‌نشينيم از آن‌چه بر ما رفته، ياد مي‌کنيم. خوب يا بد، غمگين يا شاد، همه را بازخواني مي‌کنيم و سپس اين پرسش‌ها به ذهنمان مي‌آيد که آيا بايد در گذشته ماند يا از آن عبور کرد؟ گذشته چيست؛ آني است که بر ما گذشته يا هماني‌که ما ساخته‌ايم؟ آيا گذشته چراغ راه آينده است يا چون مي‌گذرد، غمي نيست؟ انسان‌ها در برابر گذشته چه وظيفه‌اي دارند؛ بايد آن را فراموش کنند يا از آن عبرت بگيرند؟ برخي انسان‌ها در گوشه‌اي از زمان گير کرده‌اند و نمي‌توانند يا نمي‌خواهند از آن عبور کنند، چرا؟ به‌طور قطع به اين‌‌ها، پرسش‌هاي ديگري را هم مي‌توان اضافه‌کرد.

آنچه روشن است اينکه هريک از ما در فاصله‌اي از زمان رفتارهايي را با خود و ديگران داشته‌‌ايم. آن رفتارهاي پيشين، اکنون گذشته‌اي است که ما انسان‌ها بر آن نام گذشته مي‌گذاريم در حالي‌که چنين نيست. در واقع گذشته همان حال زمان‌ديده افراد است. به اعتقاد نگارنده، گذشته‌اي وجود ندارد و آنچه هست، حال است.

تک‌تک مردم با فکر، رفتار، اشارات، احساسات و... به حال خويش معنا و مفهوم مي‌بخشند و در ارتباط با ديگران از سوي همه اين محورها تاثير مي‌گيرند يا تاثير مي‌پذيرند. پس هر آنچه من در زمان حال انجام مي‌دهم، گذشته‌اي مي‌شود که سپس از آن ياد مي‌کنم. اين گذشته يا حال در زمان رفته، چنانچه منحصر به خويش باشد بدون تاثيرپذيري و تاثيرگذاري روي ديگري يا از ديگري، خاطره‌هايي کاملا شخصي است که اغلب بازگو نمي‌شود. در حاليکه انسان‌ها آن بخشي از گذشته برايشان مهم است که با ديگري يا ديگراني گذرانده‌اند. بنابراين همه آنچه گذشته شده، معلول رفتارهاي کساني است که با توجه به رابطه‌شان با آدم‌هاي ديگر در آن حال زماني، رفتاري از خود داشته‌اند که اکنون با در نظر گرفتن آن گذشته، حال الانشان خوب نيست.پرواضح است که ما تنها خود نيستيم؛ زماني‌که در حال خويش با ديگران پيوند مي‌خوريم و با رفتار خويش توقعاتي را ساز مي‌کنيم که آن رفتارها ما را متعهد به رعايت اصول اخلاقي مي‌کند. روشن است که رفتار در حال ما بر ديگران تاثير دارد و هرچه رابطه‌ها نزديک‌تر باشد اين تاثير بيشتر است. ديگر اينکه تشخيص نادرست اتفاقات خوب و بد، گذشته‌اي تلخ را براي انسان‌ها رقم مي‌زند. مردم به‌طور معمول و يا به‌صورت ناخودآگاه( غافل از اين واقعيت ساده که حال خوبشان مي‌تواند گذشته‌اي خوب را برايشان رقم بزند) و با اين استدلال که بايد براي کسب بهترين و خوب‌ترين اتفاقات تلاش کرد، گاه به سراغ تجربه‌هاي تلخي مي‌روند که سبب مي‌شود، بعدها وقتي به گذشته فکر مي‌کنند، احساس خوبي از آن رويداد نداشته باشند. اغلب زماني‌که آدمها در يک مسير اشتباه قدم مي‌گذارند، از اشتباه بودن راهشان بي‌خبرند و فکر مي‌کنند بهترين کار را انجام مي‌دهند و معمولا گذشت زمان به آن‌ها ثابت مي‌کند، راهي را که رفته‌اند، درست بوده يا نه.

خلاصه پس از رسيدن به اين واقعيت که « گذشته ما را حال ما تشکيل مي‌دهد»، آن‌وقت نوبت افزايش شناخت خويش از درست، غلط، تلخ و يا شيريني‌ واقعي زندگي است؛ اينکه تلاش کنيم شناخت و درکمان از مسائل صحيح‌تر شود. معمولاً رفتارهايي که هر يک از اعضاي خانواده بروز مي‌دهند به نظرشان درست و صحيح است اما با گذشت زمان آن‌ها به اين نتيجه مي‌رسند که لازم بوده آن‌موقع کمي بيشتر فکر کنند. معمولا کم پيش مي‌آيد آدم‌ها در زمان انجام دادن کاري به اشتباه بودن يا نبودن آن فکر کنند.حال خوب داشتن، خوب است اما براي فراهم شدن يک حال خوب، عواقب و پيامدهاي آن را هم بايد درنظر گرفت. شايد حال خوب پيداکردن به هر قيمتي، راحت باشد ولي آينده در انتظار است و گذشته در پشت سر. براي هر يک از ما انسان‌ها حال مهم‌تر از گذشته و آينده است و بايد باشد.

حال گذشته را مي‌سازد و گذشته همان حال در زمان رفته است. آنچه در حال به انجام مي‌رسانيم با توجه به تصميماتي که مي‌گيريم نه‌تنها براي خودمان که بر ديگران نيز اثر دارد. به‌طور قطع چنانچه حال خوبي داشته باشيم يادکردن از گذشته، خوشايند است. بايد دانست که انسان حق ندارد حال ديگران را خراب کند تا آنها گذشته‌اي تلخ داشته باشند.حال بد انسان‌ها نتيجه خودخواهي آن‌هاست که گذشته‌اي بد را سبب شده‌اند که آن گذشته، حال اکنون آنها را به مراتب بدتر از گذشته کرده است.»

متن کامل اين مقاله در نشاني http://www.tebyan.net/ قابل مشاهده است.

جمعه 19 مهر 1392 - 18:31
*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری