جمعه 24 آذر 1396 - 10:1
پربازديدترين اخبار از استان
تهران
  • هيچ خبري موجود نيست

تبيان بررسي مي کند:

فيس‌بوک براي دولت لازم است؟

تارنماي فرهنگي اطلاع رساني تبيان در مقاله اي سياسي، به تحليل و بررسي لزوم استفاده از شبکه اجتماعي فيس‌بوک توسط هيئت دولت پرداخت.

به گزارش روابط عمومي سازمان تبليغات اسلامي،بخش سياسي مؤسسه تبيان اين مقاله را منتشر کرده است.

هاتف پوررشيدي دراين مقاله مي نويسد:«ديپلماسي عمومي يکي از جديدترين حوزه‌هاي ارتباطات بين‌الملل و ميان فرهنگي است که با توجه به گسترش ارتباطات جهاني و نزديک شدن هرچه بيشتر ملت‌ها به يك ديگر از اهميت مضاعفي برخوردار شده است.

پايان جنگ سرد و اولويت‌هاي امنيتي کشورها، توجه بيشتر به اقتصاد در سياست‌هاي جهاني، مطرح شدن بازيگران جديد و اهميت يافتن افراد و نهادهاي غيردولتي در جهان موجب شده‌است تا کشورها براي تأمين منافع ملي خود علاوه بر روش‌هاي گذشته، ابزارها و راه‌هاي جديدي را به‌کار گيرند که مهمترين آن را مي‌توان بهره‌گيري از ديپلماسي عمومي دانست. در اين رابطه قدرت نرم يکي از ابزارهاي تحقق اهداف ديپلماسي عمومي است.

درعصر اطلاعات، قدرت از جنس نرم بيش از جنس سخت به معناي توانايي نظامي واقتصادي متقاعد کننده و جاذبه آفرين است. در چنين شرايطي بهره‌گيري از جريان‌هاي اطلاعاتي به‌منظور انتقال ارزش‌ها و فرهنگ هر واحد سياسي و در نتيجه تأمين منافع ملي آن واحد، ضروري به نظر مي‌رسد. اگر بر اين امر تأکيد داشته باشيد که در دوران موجود ابزارهاي رسانه‌اي نقش مۆثري در گسترش ارتباطات کشورهاي مختلف ايجاد مي‌کنند، طبيعي است که درچنين شرايطي امکان بهره‌گيري از نشانه‌ها و ابزارهاي ارتباط بين فرهنگي در قالب تئوري ديپلماسي عمومي از اهميت و مطلوبيت بيشتري برخوردار خواهد شد.

ديپلماسي عمومي در فرهنگ واژگان اصطلاحات روابط بين‌الملل که در سال 1985 توسط وزارت خارجه آمريکا منتشر شده، اينچنين تعريف شده است: «ديپلماسي عمومي به برنامه‌هاي تحت حمايت دولت اشاره دارد که هدف از آن اطلاع‌رساني و يا تحت تأثير قرار دادن افکار عمومي در کشورهاي ديگر است. ابزار اصلي آن نيز انتشار متن، تصاوير متحرک، مبادلات فرهنگي، راديو و تلويزيون [و اينترنت] مي‌باشد» .

ديپلماسي عمومي، افکار عمومي را هدف قرار مي‌دهد و از لحاظ پيامدها و نتايج، از همان اهميت ارتباطات ديپلماتيک پنهان و سنتي بين سران کشورها برخوردار است. اطلاعات نقش مهمي در اين رابطه ايفا مي‌کند و مي‌توان گفت که اطلاعات، قدرت است. اگر قدرت نرم شامل شکل‌دادن به تصورات ديگر کشورها نيز باشد، دراين صورت، اطلاعات يک منبع مهم قدرت نرم محسوب مي‌شود. همچنين ديپلماسي عمومي در خدمت منافع ملي يک کشور است و عمدتاً در تلاش است تا فهم از کشور را افزايش دهد و حاميان بيشتري را براي ديدگاه‌هاي اين کشور فراهم آورد.

ديپلماسي عمومي صرفاً يک شيوه تبليغاتي، نوعي روابط عمومي، روش ارتباطي يا بازاريابي نيست، بلکه شايد بتوان ديپلماسي عمومي را مجموعه‌اي از استراتژي‌ها و تاکتيک‌هاي جديد ديپلماتيک دانست که در خدمت دستگاه سياست خارجي يک کشور قرار مي‌گيرد و مسئله اصلي اين است که از چه طريق و با چه روشي مي‌توان وجهه و تصوير يک کشور را در جهان بهبود بخشيد و باورها و سياست‌هاي خود را به منظور افزايش نفوذ ميان جوامع کشورها گسترش داد.

نشانه‌هاي قدرت نرم را مي‌توان در چندجانبه گرايي، بهره‌گيري از ابزارهاي غيرنظامي و اقدامات غيرمستقيم در برخورد با تهديدات دانست. نئوليبرال‌ها بر اين اعتقادند که تهديدات ماهيت دائمي دارد. بنابراين نمي‌توان براي مقابله با هر تهديدي از ابزار نظامي استفاده کرد. بايد به جاي چگونه جنگيدن و پيروز شدن از گزينه‌هاي ديگري از جمله چرا جنگيدن استفاده کرد. خاورميانه يکي از حوزه‌هاي اصلي کاربرد جنگ نرم در سياست امنيتي جهان غرب محسوب مي‌شود.در واقع خاورميانه به عنوان يکي از حوزه‌هاي جغرافيايي محسوب مي‌شود که اهميت ويژه‌اي در ديپلماسي عمومي خصوصا براي امريکا دارد. شهروندان خاورميانه نگرش مطلوبي نسبت به سياست امنيتي امريکا ندارند. به همين دليل است که بخش عمده‌اي از جامعه خاورميانه داراي نگرش بدبينانه نسبت به سياست امنيتي امريکا مي‌باشد. ديپلماسي عمومي محور اصلي تاثيرگذاري بر نگرش و ادراک گروه‌هاي اجتماعي و سياسي محسوب مي‌شود.ديپلماسي عمومي بايد بتواند واقعيت‌ها را تغيير دهد. به همان گونه‌اي که جورج اورول در کتاب 1984 آن را در کارويژه‌هاي دولت گسترش گرا تبيين مي‌کند. مطلوبيت کاربرد واژه‌هاي ديپلماسي عمومي، زمينه‌ساز تحقق فرايندي است که امريکايي‌ها آن را در قالب متقاعدسازي گروه‌هاي اجتماعي از طريق ابزارهاي رسانه‌اي، مفهوم سازي و فرايندهاي ارتباطي به کار مي‌گيرند).

شبکه هاي اجتماعي را مي توان نمونه اي از کاربرد ديپلماسي عمومي دانست. شبکه‌هاي اجتماعي اين روزها نقش بسيار بالايي در تعامل افراد با يکديگر و حتي حوزه‌هاي تجاري مختلف با مشتريانشان و نيز سياستمداران و هنرمندان و ورزشکاران با طرفداران خود دارند. شبکه اجتماعي ساختاري اجتماعي است که از گره‌هايي(که عموما فردي يا سازماني هستند) تشکيل شده است که توسط يک يا چند نوع خاص از وابستگي به هم متصلند. برخي از اين شبکه هاي اجتماعي عبارتند از فيس بوک، گوگل و توئيتر. فيس بوک با در اختيار داشتن 700 ميليون کاربر فعال و گوگل پلاس با 343 ميليون کاربر فعال رده هاي اول و دوم را به خود اختصاص داده اند.

ايجاد صفحه‌هايي با نام سياستمداران در فيس بوک و شبکه‌هاي اجتماعي ديگر اتفاق تازه‌ اي نيست و حتي گاه پيام هاي سياسي غير رسمي از طريق اين شبکه ها به کشورهاي ديگر فرستاده مي شود نظير حذف اسم باراک اوباما از ليست دوستان ولاديمير پوتين در جريان تهديد نظامي آمريکا عليه سوريه.

در ميان سياستمداران ايران نيزهم اکنون صفحه‌اي منسوب به محمدجواد ظريف ، وزير امور خارجه نيزدر فيس بوک فعاليت دارد. البته همان طور که گفته شد ايجاد صفحاتي با نام فعالان سياسي از گذشته هم وجود داشته اما اين بار اين که اين صفحه به طور مستقيم توسط شخص وزير مديريت مي شود و وي روزنوشت‌هايي را در صفحه شخصي خود منتشر مي‌کند، بازتاب گسترده‌اي در مطبوعات داخل و حتي خارج از کشور داشته است. اين ديپلمات کارآزموده 53 ساله، طرفداران زيادي را براي صفحه فيس بوک خود جذب کرده است. اکنون ايشان حدود 64 هزار طرفدار فيس بوکي دارد.درواقع به نظر مي‌رسد اهميت شبکه‌هاي اجتماعي و قدرت آنها در به وجود آوردن يک تعامل دو طرفه اين روزها براي مسوولان کشور محرز شده است. به عنوان مثال آنگونه که از گفته‌هاي وزير امور خارجه در صفحه فيس‌بوک او برمي‌آيد او در رفتاري هوشمندانه قصد دارد از اين ظرفيت براي ديپلماسي عمومي استفاده کند. رييس‌جمهور نيز در کنار رييس مجمع تشخيص مصلحت نظام شبکه‌هاي اجتماعي را پديده‌اي مبارک مي‌دانند. چنين به نظر مي رسد که وزير خارجه با اشراف بر سرعت انتقال اخبار و اطلاعات در فضاي مجازي، تلاش مي کند علاوه بر استفاده از قدرت سخنوري و مهارت هاي معمول، از فرصت موجود در فضاي مجازي نيز براي تعامل بهره ببرد. چرا که صحنه ديپلماسي مسابقه جدي در به دست آوردن منابعي است که قدرت ايجاد مي کند. منابعي که در جهان امروز با توجه به تحولات عظيم در حوزه ارتباطات ايجاد شده و نحوه ارائه ديدگاه ها مي تواند در سطح بين المللي، نفوذ و آسيب پذيري ايجاد کند. حالا بايد ديد اين رويکرد به شبکه‌هاي اجتماعي تا چه حد روي فعاليت رسمي و قانوني آنها در ايران تاثير مي‌گذارد.»

متن کامل اين مقاله در نشاني http://tebyan.net/ قابل مشاهده است.

چهارشنبه 27 شهريور 1392 - 8:28
*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری