دوشنبه 27 آذر 1396 - 12:23
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

مقاله

 

روابط عمومي اداره كل تبليغات اسلامي استان قم

 

عرفه؛ روز دعا و نيايش

 

روز عرفه، شناخت  معرفت رب العالمين است. حاجي در روز عرفه از حرم هم خارج مي شود تا بدون واسطه - حتي خانه خدا- با خود خدا ملاقات کند. گويي در آن سرزمين هيچ فاصله و واسطه‌اي بين عبد و معبود وجود ندارد؛ عبد است با يک پوشش ساده‌ که ذره‌اي از مظاهر مادي دنيا يافت نمي شود و هيچ جلوه دنيايي که بتواند او را از معبود خود غافل كند در کار نيست. از اين رو است که وقتي حضرت سيد الساجدين(ع) در روز عرفه سائلي را مي بيند که در حال گدايي و سئوال از مردم است مي فرمايد: «واي بر تو! آيا در چنين روزي دست نياز به سوي غير خدا دراز مي کني، در چنين روزي براي کودکان در رحم اميد سعادت مي رود (وسائل الشيعه، ج 10، ص 28) و بالاتر از اين امام سجاد(ع) در بيان ديگري مي فرمايد: کساني که در چنين جايي و در چنين زماني دست نياز به سوي ديگران دراز مي کنند، بدترين انسانها هستند: هولاء شرار من خلق الله (بحارالانوار، ج 96، ص 261)

روز عرفه، روز دعا و نيايش است؛ گرچه روزه در آن روز مستحب است، ليکن فرمود‌ه‌اند اگر روزه گرفتن آن روز موجب ضعف شود، آن گونه که انسان نتواند دعاهاي آن را بخواند دعا بر روزه‌داري مقدم است.

در چنين روزي خداي سبحان به بندگان خود - بندگان ستايشگر و نيايشگر بر فرشتگان - مباهات مي کند. «آري اينان بندگان من هستند که از اقصي نقاط عالم با تحمل رنج سفر و حرام کردن لذت‌ها و پشت پا زدن به مواهب دنيايي و به دور از خانه و زن و فرزند در اين بيابان بدون امکانات به عشق ارتباط با من جمع شده‌اند. آمده‌اند تا با خداي خود عهد و ميثاقي الهي ببندند تا آخر عمر عبد خدا باشند. همه گناهان را در آن سرزمين دفن کنند و پاک و مطهر در سرزمين مشعر با ديگر مؤمنان همراه شده و در سرزمين منا همه آروزهاي دنيايي را در قامت قرباني سر ببرند و با حضور در جمرات به همه پليدي ها و پلشتي‌ها سنگ بزنند و با دلي اميدوار به رحمت کبريايي به حرم امن پروردگار برگردند و به دور خانه او بچرخد و صالح و فرمانبر پروردگار به ديار خود بازگردند و عمر باقيمانده خود را در اوج قلّه بندگي و عبوديت حق سپري كنند.»

در روز عرفه توجه و تأمل در دعاي معروف امام حسين(ع) که سند راهبردي توحيد و يکتاپرستي و  دعاي سيد الساجدين در صحيفه سجاديه که منشور بلند عبوديت و بندگي است يکي از ويژگي‌هاي اين روز به حساب مي آيد.

در دعاي عرفه امام حسين(ع) از آنجا که سير خلقت انسان را بازگو مي کند تا نقص و بيچارگي و درماندگي انسان را به رخ انسان کشيده باشد كه به فکر کبر و غرور و استکبار نيفتد، تا بيان نعمت‌هاي الهي که احتياج و فقر انسان را به ساحت کبريايي حق ترسيم مي کند تا انسان شاکر نعمت‌هاي خداوند باشد و تا آنجا که حضرت صفات و اسماء حسناي الهي را به زبان مي آورد تا روح انسان را به ملکوت اعلي پرواز دهد. فصل‌هاي شورانگيز اين دعا است که عبد را مي سازد و پرورش مي دهد و تربيت مي کند.

به تعبير استاد علامه جوادي آملي در کتاب شريف صهباي حج که با اشاره به بخشي از دعاي عرفه مي گويد: «در اين بخش، امام حسين(ع) به خداي سبحان عرض مي کند: خدايا! گر چه در قرآن فرمودي سراسر عالم نشانه‌هاي توحيد است، ولي مرا به نشانه‌ها ارجاع نده، زيرا اگر مرا به آثار آفاقي و انفسي ارجاع دهي، تا از نشانه‌ها به صاحب نشان برسم، مسيري بس طولاني مي شود، خودت را به من نشان ده، اين نشانه‌ها توان آنکه تو را به طور کامل نشان دهد ندارد. حتي سرزمين مکه و مواقف حج که فرمودي: «فيه آيات بينات» هيچ يک چنان ظهوري که تو را بنماياند ندارد.» (صهباي حج، ص 420)

از ديگر ويژگي‌هاي روز عرفه و سرزمين عرفات، حضور بي چون و چرا و قطعي صاحب عصر و زمان حضرت بقيه الله الاعظم(ع) است. همان گونه که نايب خاص امام زمان(ع) جناب محمد بن عثمان رضوان الله عليه مي گويد: «والله ان صاحب هذا الامر ليحضر الموسم کل سنه يري الناس و يعرفهم و يرونه ولايعرفونه». (من لايحضره الفقيه، ج 2، ص 520)

«بخدا قسم، صاحب الامر هر ساله در موسم حج حاضر مي شود که مردم را مي بيند و آنها را مي شناسد و مردم آن حضرت را مي بينند اما او را نمي‌شناسند.»

اين چه موهبت و ويژگي است که اين روز کساني که در آن سرزمين در آن روز هستند برخورددارند. خداوند روزي همه عاشقان و محبان حضرتش بفرما. آمين را رب العالمين.

حجت‌الاسلام والمسلمين عباس اسكندري مديركل تبليغات اسلامي استان قم

 

دوشنبه 22 مهر 1392 - 13:42


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری