يكشنبه 30 مهر 1396 - 20:45
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

گزارش

 

نيما نوربخش

 

حقيقت‌گرايي عامل جذابيت آثار شهيد آويني

 

گزارشي از نظرات يک بازيگر درباره آثار شهيد آويني

جهانگير الماسي، بازيگر و مدرس سينما، در گفت‌و‌گو با خبرگزاري بين‌المللي قرآن(ايكنا)، درباره سينماي شهيد آويني اظهار كرد: «يكي از مهم‌ترين ويژگي‌هاي‌ آثار شهيد آويني اين است كه زماني كه آثار اين شهيد براي عامه مردم به نمايش گذاشته مي‌شود، مخاطبان همان اندازه دچار شور و شعف مي‌شوند كه خواص از ديدن اين‌گونه آثار احساس سرخوشي مي‌كنند؛ چراكه اين توليدات در خصوص حقيقت صحبت مي‌كنند.»

وي در پاسخ به اين سؤال كه آيا برخي از انتقادات كه كارهاي آويني حزن‌آلود است را درست مي‌داند؟ گفت: «من با اين نظر موافق نيستم، چون حزن ويژگي كارهاي آويني نيست، بلكه رويكرد آويني در فيلم‌هايش برخاسته از شعور جوشان و پرشوري است كه غم مي‌خورد بر حالت موجود در مقايسه با موقعيت ايده‌آل.

اتفاقاً در بسياري از موقعيت‌هاي اين چنيني خود من وقتي مواجه شدم با چنين كاري دچار شعف و شور شدم، همان‌گونه كه در مقام برخورد با عاشوراي حسيني(ع) همين موقعيت به ما دست مي‌دهد.»

اين هنرمند اضافه كرد: «گريه‌اي كه ما در عاشورا مي‌كنيم به حال امام حسين(ع) نيست، بلكه به حال خودمان است، زيرا براي امام حسين(ع) جز عزت و بزرگي نمي‌توان مقامي را متصور بود.

در ضمن اگر بخواهيم با موقعيت واژگان جاري قابل استدلال براي همه سخن بگويم، امام حسين(ع) هم قهرمان است هم پهلوان، آنها در باطن و وجه حماسي آن، همه چيز را براي خود كرده‌اند.»

وي اضافه كرد: «در حقيقت امام حسين(ع) خواسته هميشگي بشر را كه جاودانگي است، به دست آورد. در ضمن بيش از همه همچون چشمه‌اي جوشان در طول تاريخ مؤثر مانده و خواهد ماند و هر كسي كه جرعه‌اي از اين چشمه بنوشد، به هر حال موقعيتي از اين بزرگوار را به دست آورده است، همان كاري كه شهيد آويني انجام داد.»

الماسي در پاسخ به اين سؤال كه چرا در مدت حيات اين شهيد با انديشه‌هاي وي مخالفت مي‌شد، گفت: «من جواب شما را از خود آغاز مي‌كنم. من در جلسه معروف بررسي مسائل سينماي ايران كه با حضور شهيد آويني برگزار شد، بحث فراوان داشتم؛ آويني در مديريت علمي فرهنگي نظريه‌هايي داشت كه اين نظريه‌ها را در ستايشش از سينما اعمال مي‌كرد.»

وي ادامه داد: «ما در همان زمان تعريفي از سينما قائل بوديم و براي آن هم وجه مشخص قائل بوديم؛ هنر، صنعت و رسانه، البته آن موقع‌ها بخش صنعتي آن كم‌رنگ‌تر بود، بلكه بيشتر هنر و رسانه بودنش مهم بود.

 آويني نيز بر همين معتقد بود منتها به آن ابزاري نگاه مي‌كرد. وي مي‌گفت گام به گام و واقع‌بينانه براي رسيدن به يك موقعيت برتر بايد قدم برداشت، ولي چون ما ايده‌آليست و آرمانگرا بوديم همه چيز را با هم مي‌‌خواستيم.»

 الماسي يادآور شد: «هدف ما يكي بود، اما براي رسيدن به آن دو راه متفاوت داشتيم. وقتي ابزاري به سينما نگاه مي‌كنيم، مي‌بينيم كه از همان زمان قصه شد دغدغه اول، يعني فرم، شكل، ساختار و تكنيك فراموش شد، در حالي كه بيشترين قدرت را، سينماي روشنفكري براساس فرم به دست آورده بود.

براي مثال فيلمسازاني چون؛ پاراجانف، تاركوفسكي و ساتيا جيت راي فرم ويژگي اصلي كارشان بود، چراكه گاهي محتوي بايد بر محتوا سوار شود و گاهي محتوا بر محتوا.»

وي تأكيد كرد: «متأسفانه سينماي ما در زمان حال هم به سوي روايت‌گري در حال حركت است و كم كم تصوير فراموش مي‌شود، همان‌گونه كه در اين سال‌ها سينماي كمدي نازلي را تجربه كرديم كه نشئت گرفته از روايتگري سينما بود.»

الماسي خاطرنشان كرد: «در كلام پاياني آويني به آن جهات مديريت فرهنگي معتقد بود كه ابزاري و مستقيما از ذهن فيلمساز جريان فيلمسازي را مديريت كند، ولي من فكر مي‌كردم مديريت فرهنگي با مجموع آثار و اشكال مختلف به شكل پازل و از موقعيتي برتر برخورد كند، در اين بحث‌هايي كه بين من و آويني انجام شد 50 درصد وي مرا با خود همراه كرد و 50 درصد ديگر هم من.»

 

جهانگير الماسي در يک نگاه:

جهانگير الماسي متولد 1334 تهران، فارغ‌التحصيل شيمي از دبيرستان جندي شاپور و كارشناسي ارشد رشته حقوق و روابط بين الملل است. وي فعاليت هنري خود را در تئاتر از سال 1348 در اهواز آغاز كرد و با بازي در فيلم ريشه در خون به كارگرداني سيروس الوند وارد سينما شد.

الماسي در كنار فعاليت هنري خود در سينما، تئاتر و تلويزيون به عنوان منتقد هنري و نويسنده در زمينه هاي تحقيق در فلسفه هنر شرقي و تاريخ مذهب در مطبوعات داراي تجاربي است.

تدريس در دانشگاه ها و مدارس، عضويت در كميته هاي انتخاب فيلم فجر، كميته انتخاب انجمن جوانان ايراني، و انجمن فيلم داخلي جوانان، عضو كميته انتخاب جشنواره دو سالانه ميراث ايراني و داوري در جشنواره يونيكا 1994 و ... از ديگر فعاليت هاي وي به شمار مي آيد.

 

عمده نمايش ها :

بن بست ( بازيگر و نويسنده )، وقتي که سربازها حمله مي کنند ( بازيگر و نويسنده )، انفارکتوس، سوگلي دره ( نويسنده )، ويلن ساز کره مونا، آن زمان فرا خواهد رسيد، از پا نيفتاده ها، از نو شکفتن و مرگ، پرانتزها را ببنديد، پلاسيده هاي قرن يائسه، عمو زنجيرباف، مأموريت حساس، رخش دلم جز بار محبت نخواهد بود ( بازيگر و نويسنده )، چهار صندوق، سلطان مار، عباس آقا آهنگر، هفت نمايش کوتاه، مرگ دستفروش، استنطاق، افسانه ماشاالله خان و سيزيف و مرگ،بدرود امپراطور

عمده فيلم هاي کوتاه : نمره انضباط صفر و زماني براي اميرعلي ( کارگردان ).

عمده فيلم ها، نمايش ها و مجموعه هاي تلويزيوني:

عقيق، کلاس اول گيلاس، عباس آقا آهنگر، زندگي استاد جلال الدين همايي، با شط جاري کوچه ها، هزاردستان، همشهري ( نويسنده، کارگردان و بازيگر )، شب کلنل ( نويسنده، کارگرداني مشترک و بازيگر )، به دنبال سيمرغ، حرف پشت جبهه ( بازيگر، نويسنده پنج قسمت و گوينده يک قسمت )، شعر آفريقاي سياه ( نويسنده برخي از گفتارهاي متن و گوينده )، گريبايدوف ( محقق و نويسنده )، سرگذشت قانون در ايران ( نويسنده و محقق )، کوچک جنگلي، شوق ( بازيگر و بازنويسي فيلم نامه )، ماجرا، چشمه زندگي، بخش چهار جراحي، ستارخان ( نويسنده و کارگردان )، معين پزشک، انتظار سرخ، گوهر کمال، پس از باران، جواني و ديوار شيشه اي.

فيلم شناسي :1380- آشيانه مهر، 1380-بانوي کوچک، ، 1378-سهراب، 1377-آوار، 1377 -کميته مجازات،  1377 -تابلويي براي عشق، 1376-ساغر، 1375-عشق گم شده،1374-عاشق فقير،1374-باني چاو،1374-هبوط، 1372-پايان کودکي،1371 -آهوي وحشي،1371-آذرخش،1370-ديگه چه خبر؟،1370-جدال بزرگ،1369-نقش عشق،1369  -افسانه آه، 1368-ناروني. 

1375 عشق گم شده

 1374عاشق فقير

 1374باني چاو

 1374هبوط

 1372پايان کودکي

 1371 آهوي وحشي

 1371آذرخش

 1370ديگه چه خبر؟

 1370جدال بزرگ

 1369نقش عشق

 1369  افسانه آه

 1368ناروني

text-align: justify;

 

يكشنبه 26 خرداد 1392 - 11:3


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری