يكشنبه 29 مرداد 1396 - 10:29
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

يادداشت

 

سازمان تبليغات اسلامي

 

ولادتي از جنس اشك

 

با به دنيا آمدن نوزاد در هر خانواده اي موجي از شادي و شعف تمامي اعضاي را فرا مي گيرد و همين هم انتظار مي رود. اما در خانواده پيامبر اسلام صلي الله عليه وآله با ولادت فرزند دوم حضرت فاطمه عليهاالسلام همراه شوق، غمي نيز وجود داشت. کسي که بعدها با قيامش عالمي را مبهوت کرد؛ او کسي نيست جز حسين بن علي بن ابي طالب عليهماالسلام. 

سۆالي که در ذهن بسياري از شيعيان و عاشقان اين امام بزرگوار وجود دارد اين است که در سالروز ولادت امام حسين عليه السلام وظيفه چيست؟ آيا همانند مراسم مولودي ديگر امامان تنها به شادي پرداخته شود؟ يا اينکه شادي نکنند و تنها به ذکر مصائب حضرت ابا عبدالله عليه السلام بپردازند؟ و يا اينکه با توجه به آنچه در روايات در خصوص حضرت سيدالشهداء عليه السلام آمده علاوه بر برگزاري مراسم مولودي و جشن ولادت از مصائب ايشان نيز يادي کنند و چشماني گريان نيز داشته باشند؟

سيره بزرگان دين براي اينکه نظر و سيره علماي بزرگ شيعه در اين زمينه روشن شود به ذکر حکايتي که نگارنده شخصا از ناقل حکايت، شنيده اشاره مي شود:

يکي از اساتيد نقل مي کرد: در سالروز ولادت با سعادت امام حسين عليه السلام محضر آيت الله العظمي تبريزي رحمة الله عليه - يکي از مراجع تقليد- رفتيم؛ بعد از مدّاحي، يکي از دوستان از ما خواست ذکر مصيبتي مختصر از مصائب آقا امام حسين عليه السلام توسط اينجانب صورت گيرد. من نيز چند دقيقه اي از مصيبت هاي روز عاشورا خواندم و مجلس با صفايي شد. حضرت آيت الله ميرزا جواد تبريزي نيز گريستند. و اين رفتار ايشان مهر تاييدي بر عمل خود دانستم. که مي شود در ايام شادي اهل بيت عليهم السلام ذکر مصيبت هم کرد. در نيمه شعبان همان سال (ظاهرا) دوباره خدمت ايشان رسيديم اين بار بعد از مدّاحي، بنده بدون مقدمه شروع کردم به ذکر مصيبت. بعد از مراسم اين عالم بزرگ ما را خواستند و فرمودند: در مجالس جشن اهل بيت عليهم السلام روضه نبايد خواند. عرضه داشتم: آخر شما در روز ولادت امام حسين عليه السلام وقتي روضه خواندم اعتراضي نکرديد! ايشان در جواب فرمودند: قضيه امام حسين عليه السلام با ديگر ائمه فرق مي کند.(1)

در روايات معصومين عليهم السلام از جمله حديثي از اميرالمۆمنين عليه السلام آمده است: شيعيان ما در شادي ما شادند و به سبب اندوه ما اندوهگين مي شوند. يَفْرَحُونَ‏ لِفَرَحِنَا وَ يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا وَ يَبْذُلُونَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَنْفُسَهُمْ فِينَا أُولَئِكَ مِنَّا.(2) مقتضاي مراسم شادي اهل بيت عليهم السلام شاد بودن است مگر در جايي استثنايي از طرف خود معصومين عليهم السلام صورت گرفته باشد. با مراجعه به تاريخ و روايات ائمه عليهم السلام به اين نکته بر مي خوريم که خود اهل بيت عليهم السلام در ولادت امام حسين عليه السلام چشماني اشکبار بخاطر مصيبت هاي ايشان داشته اند.


اشک سوزان رسول شيخ طوسى و ديگران به سندهاى معتبر از حضرت على بن موسى الرّضا عليه السّلام روايت كرده‏اند كه چون حضرت امام حسين عليه السّلام متولّد شد، حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اسماء بنت عميس را گفت كه: بياور فرزند مرا اى اسماء، گفت كه: آن حضرت را در جامه سفيدى پيچيده به خدمت حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بردم، حضرت او را گرفت و در دامن گذاشت، در گوش راست او اذان و در گوش چپ او اقامه گفت، پس جبرئيل نازل شد گفت: حق تعالى تو را سلام مى‏رساند مى‏فرمايد: چون على - عليه السّلام - نسبت به تو به منزله هارون است نسبت به موسى، پس او را به نام پسر كوچك هارون كن كه شبير است، چون لغت تو عربى است او را حسين نام كن. پس حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم او را بوسيده و گريست؛ فرمود كه: تو را مصيبت عظيمى در پيش است. خداوندا لعنت كن كشنده او را، پس فرمود: اى اسماء اين خبر را به فاطمه مگو.

چون روز هفتم شد، حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آمد فرمود كه: بياور فرزند مرا، چون به نزد آن حضرت بردم، گوسفند سياه و سفيدى از براى او عقيقه كرد، و يك رانش را به قابله داد، سرش را تراشيدند، و به وزن موى سرش نقره تصدّق كرد، خلوق بر سرش ماليد ، پس‏ او را در دامن گذاشت گفت: اى ابا عبد اللّه چه بسيار گران است بر من كشتن تو، پس بسيار گريست. اسماء گفت: پدر و مادرم فداى تو باد اين چه خبر است كه در روز اوّل گفتى و امروز مى‏گوئى؟ به عوض شادى گريه مى‏كنى؟ فرمود: مى‏گريم براى اين فرزند دلبند خود كه گروه كافر ستمكار از بنى اميّه او را خواهند كشت، خدا شفاعت مرا به ايشان نرساند، خواهد كشت او را مردى كه رخنه در دين من خواهد كرد، به خداوند عظيم كافر خواهد شد، پس گفت: خداوندا سۆال مى‏كنم از تو در حقّ اين دو فرزند آنچه سۆال كرد از تو ابراهيم در حقّ ذريّه خود، خداوندا تو دوست بدار ايشان را و دوست بدار هر كه دوست مى‏دارد ايشان را، و لعنت كن هر كه ايشان را دشمن دارد لعنتى كه پر كند آسمان و زمين را.(3)

روضه خوانيِ فرشنه وحي امام صادق عليه السلام فرمودند: زمانى كه حضرت حسين عليه السّلام از فاطمه سلام اللَّه عليها متولّد شد جبرئيل عليه السّلام محضر مبارك رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مشرّف شد و عرض كرد: امّت شما حسين عليه السّلام را بعد از شما مى‏كشند سپس اظهار داشت: آيا تربت او را به شما نشان دهم؟! پس بال زد و مقدارى از خاك كربلا را برداشت و آن را به رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نشان داده سپس گفت: اين تربتى است كه حسين عليه السّلام روى آن كشته مى‏شود.(4) 

با توجه به رواياتي که در باب ولادت حضرت ابا عبدالله عليه السّلام ذکر شد روشن مي شود: در مراسم جشن ولادت ايشان هم مي توان يادي از مصائب ايشان کرد و هم مي توان در مصيبت ايشان گريست.



پي نوشت:

1) ناقل: حجة الاسلام و المسلمين واضحي در کلاس آموزش مرثيه خواني در مسجد سيدان قم.

2) ابن بابويه، محمد بن على، الخصال، جامعه مدرسين - قم، چاپ: اول، 1362ش. ج‏2، ص: 635

3) علامه مجلسي، جلاء العيون، ناشر: سرور- قم،‏ چاپ نهم‏- 1382 ش‏، ص475 و 476

4) ابن قولويه، جعفر بن محمد، كامل الزيارات / ترجمه ذهنى تهرانى، انتشارات پيام حق - تهران، چاپ اول، 1377 ش، ص184

 

سه‌شنبه 21 خرداد 1392 - 11:21


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری