يكشنبه 2 مهر 1396 - 2:58
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

فرهنگي و هنري

 

داود خسروي

 

نگاهي متفاوت به معضل اعتياد

 

نگاهي به گروه فيلمسازي يک فيلم شبکه ويدئويي: «خيابان يک طرفه»( اسماعيل فلاح پور)

داود خسروي

اسماعيل فلاح پور متولد 1344 رشت، فارغ التحصيل كارگرداني از مجتمع دانشگاهي هنر است. وي فعاليت فيلمسازي را سال 1374 با ساختن فيلم كوتاه آغاز كرد.

فلاح پور درباره فيلم خيابان يک طرفه مي گويد: « تصويربرداري اين فيلم با دوربين سوني f3 انجام شده كه اثري متفاوت در ژانر خود محسوب مي شود. 40 روز تصويربرداري به طول انجاميد و همه همکاران در اين فيلم تلاش کردند، شهرام خلج که گريم کار را برعهده داشت فوق العاده بود.

خيابان يک طرفه يک فيلم اجتماعي معقول است که با رويکرد به طرح معضلات اجتماعي ساخته شده است. در حال حاضر هم خلا ساخت و اکران فيلم‌هاي اجتماعي در سينماي ايران احساس مي‌شود

فيلم خيابان يك طرفه در ژانر جنايي، ‌داستان افرادي است كه به دليل مشكل و گرفتاري، به ناحق به زندان رفته و پس از رهايي مي خواهند از دوستان خود انتقام بگيرند.

داستان فيلم سينمايي خيابان يك طرفه مسير انتقام اين گونه افراد در جامعه است كه با افكار نادرست خود موجب گرفتاري بسياري مي شوند و اين گرفتاري ها سرانجام دامن گير فرد خواهد شد.»

فلاح پور درباره بازيگران مشهور فيلم مي گويد‌: «من از ابتدا دنبال حضور بازيگران پول ساز در اين فيلم نبودم زيرا معتقدم سينما زماني كه همه ويژگي‌هاي خود را از دست بدهد به ستاره‌ ها متكي مي‌شود در حالي كه فيلم خيابان يك طرفه به معنا تكيه دارد.» ‌

فلاح پور درباره موسيقي و تيتراژ پاياني فيلم مي گويد: «برخلاف نظر تهيه کننده، من از موسيقي متني که توسط کاوه يغمايي آماده شد راضي نبودم و فيلم موسيقي ندارد. کاوه يغمايي نتوانست در خصوص موسيقي اين فيلم موفق باشد. او هيچ چيز از سينما نمي داند و تنها يک نوازنده خوب است.»

فلاح‌پور درباره نمايش فيلم در يونان و شرکت فيلم هاي ايراني در جشنواره هاي خارجي مي گويد: «از نمايش فيلمم در يونان اطلاعي ندارم اما فکر مي‌کنم که اگر اين فيلم در خارج از ايران هم به نمايش گذاشته شود بازخورد مثبتي خواهد داشت و مخاطبان فيلم اگر افرادي باشند که با زبان سينما آشنايي دارند به عنوان يک کار سينمايي با آن برخورد خواهند کرد.

خيابان يک طرفه موضوع آشنايي در حوزه بين‌المللي دارد. فيلمي با موضوع انتقام مسئله ناآشنايي در مجامع بين‌المللي نيست و فيلم‌هاي مختلفي را در اين زمينه در جشنواره‌هاي بين‌المللي مي‌بينيم.

البته من خودم اصلا اين شکل از سينماي ايران را که به عنوان سينماي جشنواره‌اي معروف شده است، نمي‌پسندم. در واقع سينماي جشنواره‌اي پس از حضور عباس کيارستمي در جشنواره کن بوجود آمد.

در اين مسير اتفاقاتي افتاد که به بخشي از سينماي ما شکلي نامناسب داد و کار به جايي رسيد که بسياري از افراد چه در داخل و چه خارج از اين روند ابراز انزجار کردند.

اينکه هر چه عقب‌ماندگي و فقر و کوته‌فکري و پارامترهاي منفي وجود دارد، کنار هم بگذاريم تا مقبول نظر برخي از جشنواره‌ها قرار بگيرد، کار درستي نيست و من به هيچ‌ وجه اين روند را نمي‌پسندم و اعتقاد دارم که نبايد به خاطر شرکت در جشنواره‌هاي خارجي به فيلم و ذهنيت‌مان شکلي بدهيم که آنها بپسندند.

ساخت فيلمي که هماهنگ با فرهنگ کشورمان باشد و در جشنواره‌ها مطرح شود مايه افتخار است. من قبل از اين بارها مي‌توانستم در شکل سينماي مالوف به سينماي جشنواره‌اي اثر توليد کنم ولي هيچ وقت نپسنديدم که با بدوي نشان دادن فرهنگ و کشورم و يا ضعف امکانات و تحقير ايران و ايراني، در جشنواره‌ها حضور يابم و آنها به خاطر تاسف خوردن به اين شکل از زندگي به اثرم جايزه بدهند.

فيلم‌هايي که به فرهنگ اصيل ايراني مي‌پردازند و از سوي ديگر واقعيات جامعه ايران را با تضادها و درگيري‌هايي که جوانان در جريان زنده اجتماعي امروز با آن روبرو هستند را به نمايش مي‌گذارند و در عين حال کارهاي درخور توجه‌اي هستند مي‌توانند در جشنواره‌ها به نمايش گذاشته شوند. به اعتقاد من حضورمان نبايد مختص آثاري باشد که تنها عقب‌افتادگي و فلاکت را به تصوير مي‌کشند.»

فلاح‌پور در مورد مقايسه سينماي ايران در دهه‌هاي 60 و 70 با سال‌هاي اخير مي گويد‌: «متاسفانه در سال‌هاي اخير كارگردان از فيلم‌ها حذف شده و روند فيلم سازي به گونه‌اي شده كه كارگردان حذف شود و در اين ميان فقط به ستارگان سينما توجه شود درحالي حذف كارگردان از سينما يعني حذف انديشه و تفكر از سينما است‌. ‌

در دهه 60 و 70 اين گونه نبود و انديشه در سينما وجود داشت اما امروز عنصر انديشه از سينما حذف شده و جاي خود را به ابتذال داده است و شاهد هستيم فيلمهايي ساخته مي‌شوند كه حتي بد‌تر از فيلمفارسي ها هستند‌. ‌

سينما را يك فيلم نمي‌تواند نجات دهد، بلكه يك حركت جمعي است كه باعث نجات سينما مي‌شود و امروز بايد كاري كرد كه مردم به سمت سينما گرايش پيدا كنند‌.»

امير پورکيان(تهيه کننده خيابان يک طرفه) درباره همکاري با فلاح پور مي گويد: «براي ساخت فيلم خيابان يک طرفه با کارگردانان مختلفي صحبت کردم، اما با ديدن فيلم سينمايي تيک از نوع ساختار و کارگرداني فيلم لذت بردم و با آقاي فلاح پور که روزي شاگرد ايشان بودم صحبت کردم. از کارکردن با اين کارگردان راضي و خشنودم.

اين فيلم به شکلي است که اگر شما تنها خانه باشيد و بخواهيد آن را ببينيد يک اس ام اس در حين ديدن آن نمي توانيد رد و بدل کنيد. گيرايي خيابان يک طرفه بسيار زياد است و اگر کسي از ابتدا آن را با دقت ببيند نمي تواند از ديدن اين فيلم غافل شود.»

پژمان بازغي متولد 19 مرداد ماه سال 1353 در تهران، فارغ التحصيل مهندسي صنايع است. وي از طريق انجمن سينماي جوانان ايران به عرصه هنر راه يافت و توانست در بسياري از فيلم هاي سينمايي و سريال هاي تلويزيوني به ايفاي نقش بپردازد.

پژمان بازغي درباره بازي در خيابان يک طرفه مي گويد: «متاسفانه ساخت فيلم هايي با موضوع جنايي روبه فراموشي رفته و حلقه چنين ژانري در سينماي كشور در حال از بين رفتن است. در اين فيلم نقش فردي به نام مراد ‌را بر عهده دارم كه پس از سال ها از زندان آزاد شده و به دنبال سرنوشت خود در حركت است.»

جعفر دهقان متولد 1339 در تهران است. مدرک تحصيلي او ديپلم هنرستان فني است. آغاز فعاليت هنري او به 15 سالگي(سال 1354) بر مي‌گردد، يعني زماني که در گروه تئاتر مرکز رفاه بازي مي کرد.

دهقان در سال 1360، زماني که جواني 21 ساله بود، همکاري خود را با حوزه هنري سازمان تبليغات اسلامي آغاز کرد و در همان سال فعاليت سينمايي خود را با بازي در فيلم توجيه به کارگرداني منوچهر حقاني‌پرست شروع کرد.

وي در سال 1372، با بازي در فيلم حماسه‌ مجنون توانست سيمرغ بلورين بهترين بازيگر نقش دوم مرد را به دست آورد.

دهقان طي سال‌ها فعاليت هنري خود در آثار فراواني به ايفاي نقش پرداخته است؛ از جمله : توجيه، مرگ ديگري، عقود، بلمي به سوي ساحل، پرواز در شب، تيرباران، زير آسمان، حماسه مجنون، بوي پيراهن يوسف، ياس‌هاي وحشي، خلبان، اصحاب کهف، سحرگاه پيروزي، مريم مقدس و ...

جعفر دهقان درباره نقش خود در خيابان يک طرفه مي گويد: «در اين فيلم سينمايي نقش فردي به نام جلالي را بر عهده دارم كه يكي از دلايل انتخاب نقش جلالي متفاوت بودن آن بود. رسيدن به نقشي اين چنيني كه به نوعي شخصيتي منفي را داراست، به دليل هدايت هاي خوب اسماعيل فلاح پور، كارگردان اين فيلم بوده است.»

جلالي شخصيتي منفي است كه در باند مواد مخدر فعاليت داشته و در اين راه خانواده اش را از دست مي دهد و افراد مصرف كننده و فروشنده نيز كه در اين مسير با مواد مخدر در ارتباط هستند با آسيب جدي روبرو مي شوند،‌ چرا كه اين موضوع در روحيه آنها، ‌به خصوص در زندگي شان تاثير گذار است.»

سياوش خيرابي هم در ارتباط با نقش خود در فيلم مي گويد: «در فيلم خيابان يك طرفه نقش پسري به نام سيا كه در مسافرخانه اي مشغول به كار است را بر عهده دارم که با مشكلاتي كه براي نامزدش پيش مي آيد مجبور مي شود كه به كارهاي خلاف دست بزند.»

مشخصات «خيابان يک طرفه»:

کارگردان: اسماعيل فلاح پور، تهيه کننده: امير پورکيان، مجري طرح و مدير توليد: فريبا خليلي، نويسنده قصه اوليه: عليرضا احدي، بازنويسي نهايي: طلا معتضدي، صدابردار: هادي معنوي، مدير تصويربرداري: بابک بذرافشان، طراح گريم: شهرام خلج، طراح صحنه و لباس: قاسم ترکاشوند، برنامه ريز و دستيار اول کارگردان: بهنام بختياري، منشي صحنه: سميرا زال بيگي، مدير تدارکات: روح الله رهبري، عکاس: مژده لباسچي، اسپشيال: حميد رسوليان.

بازيگران: پژمان بازغي، جعفر دهقان، سياوش خيرابي، مهرداد مقيمي، علي عبادت طلب و چکامه چمن ماه.

خلاصه داستان: فيلم زندگي مراد را روايت مي کند که پس از هفت سال آزادي از زندان متوجه مي شود شرکايش برايش پاپوش درست کرده اند، تا اينکه...

 

 

يكشنبه 8 بهمن 1391 - 13:46


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری