سه‌شنبه 31 مرداد 1396 - 13:56
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

فرهنگي و هنري

 

نيما نوربخش

 

تصويري ايثارگرانه از مادر يک شهيد

 

نگاهي به گروه فيلمسازي «بوسيدن روي ماه»(همايون اسعديان)

همايون اسعديان متولد 1337 اصفهان، فارغ التحصيل سينما از دانشكده هنرهاي دراماتيك است. وي فعاليت هنري را سال 1353 با ورود به كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان و با شركت در كلاس هاي آموزش فيلمسازي و ساختن فيلم هاي 8 م.م آغاز كرد و فعاليت در سينماي حرفه اي را از سال 1365 با فيلم دبيرستان به عنوان عكاس تجربه كرد. بوسيدن روي ماه هشتمين فيلم اسعديان است.

فيلمبرداري بوسيدن روي ماه از فروردين 90 آغاز شد و پس از 45 جلسه، اواخر خرداد به پايان رسيد. لوکيشن ها در تهران قرار داشتند؛ و يک خانه و اداره لوکيشن هاي اصلي فيلم بودند.

شيرين يزدان بخش، بازيگر اپيزود دوم لطفا مزاحم نشويد(محسن عبدالوهاب) که سيمرغ بلورين نقش مکمل زن جشنواره بيست و هشتم فجر را در کارنامه داشت و رابعه مدني، مادر امير شهاب رضويان (کارگردان سينما)، که تجربه بازي در تله فيلم تابستان عزيز ساخته پسرش را داشت در نقش شخصيت هاي اصلي بوسيدن روي ماه ظاهر شده اند.

منوچهر محمدي(تهيه کننده فيلم) که طرح اوليه فيلمنامه از اوست درباره شکل گيري طرح اوليه و سپس نگارش فيلمنامه مي گويد: «وقتي هسته اصلي فکري در ذهنم شکل مي گيرد، آن را روي کاغذ مي آورم، زماني که طرح قابل ارزيابي، فهميدن و بررسي شد، در بين دوستان نويسنده و کارگردان يا نويسنده/کارگردان به دنبال کساني مي گردم که به اين حال و هوا نزديک تر باشند و بتوانند تصور من را به خوبي به تصوير درآورند و در بسط و گسترش طرح کمک کنند.

معمولا خلاصه طرح را در اختيارشان مي گذارم و اين مشورت در چند جلسه بين ما شکل مي گيرد. گاهي پيشنهادهايي مي شود که حتي طرح را تغيير مي دهد. وقتي مفهوم اصلي بارور شد و ظرفيت هاي سينمايي برايش شکل گرفت، کليد نوشتن کار زده مي شود و پس از آن وارد مرحله توليد مي شويم. از اينجا به بعد کار اجرايي و عملياتي است.

با تصميم مشترک من و آقاي اسعديان، قرار شد شادمهر راستين زحمت نوشتن فيلمنامه را بکشد. ايشان هم چندين نمونه را چندين بار آماده کردند، اما در مجموع اتفاقي که مدنظر من بود، حاصل نشد هر چند اين نوشته ها واجد ارزش بودند و آقاي راستين از فيلمنامه نويسان باارزش ما هستند، اما ايشان از ابتدا با نوشتن اين فيلمنامه بر اساس دو شخصيت اصلي مشکل داشتند. نهايتا توافق شد فيلمنامه توسط آقاي اسعديان نوشته شود.»

محمدي درباره مضمون فيلم مي گويد: «آنچه اين روزها در جامعه رايج شده ذبح حقيقت در پاي مصلحت بوده است. اگر بوسيدن روي ماه فضايي بغض آلود دارد و شما را ناراحت کرده من معذرت مي خواهم اما هدف ما به تصوير کشيدن احترام سادات هايي بود که هنوز در ميان ما هستند.

احترام ساداتي که براي انقلاب، براي جنگ هزينه کرد و در شرايطي که زرنگي دست در جيب ديگري کردن و با وقاحت جلو دوربين تلويزيون حاضر شدن، چشم دوختن در چشم مردم و دروغ گفتن شده است، هيچ انتظاري از کسي ندارد.

شايد هم ‌نسلان ما هيچ‌گاه باور نمي‌کردند که روزي اعتقادات و باورهايشان به تاراج برود. بوسيدن روي ماه با نمايش اين حقايق يادآوري مي‌کند که هنوز نسلي که براي انقلاب هزينه داده‌اند براي ارزش‌هاي خود مي‌جنگند و به آن پايبند هستند. اين نويدي است براي نسل جوان ما که به حضور اين افراد براي حفظ ارزش ‌هايشان اميد داشته باشند.»

محمدي درباره واکنش مخاطب مقابل فيلم مي گويد: «در اکران عمومي اين فيلم مشاهده کردم که افراد مختلفي از هر قشر، سن و طبقه‌اي احساس خوبي به اين فيلم داشتند. اما اگر فيلم اشک‌تان را درآورد تنها به دليل اين است که فيلم شرايطي را منعکس مي‌کند که در آن ارزش‌هاي اخلاقي فرو ريخته‌ اند و حقايق با مبناي مصلحت به دروغ تبديل مي‌شوند.»

همايون اسعديان درباره ساخت بوسيدن روي ماه مي گويد: «پس از طلا و مس کار برايم سخت تر شد. سال گذشته(1389) آقاي محمدي طرحي به من دادند که به نظرم طرح خوبي بود و مي دانستم که مي توانيم فيلم خوبي از آن دربياوريم. به همين دليل نوشتن فيلمنامه آن را شروع کردم که پنج شش ماه طول کشيد. وقتي ديدم فيلمنامه به مرحله اي رسيده که مي توانيم اعتماد کنيم و کار را توليد کنيم، اسفند 89 تدارک توليد فيلم را شروع کرديم.»

اسعديان درباره مقايسه ميان بوسيدن روي ماه و طلا و مس مي گويد: «فيلم فضايي واقعگرايانه و ساختاري شبيه به فيلم قبلي دارد. نوع نگاه، آرامش و سادگي طلا و مس در اين فيلم هم جريان دارد.  نوع روابط آدم ها، لحظه ها و جزئيات رابطه آنها مانند طلا و مس پرداخت شده.

تلاش کردم با جزئيات انساني در روابط آدم ها، تماشاگر را درگير کنم. حتي در انتخاب بازيگران هم مانند آن فيلم عمل کرديم و براي دو نقش اصلي از بازيگران معروف استفاده نکرديم. بازيگران ديگر را هم سعي کرديم به فضاي واقعي فيلم نزديک باشند و تماشاگر احساس کند يک زندگي ساده و عادي را مي بيند.»

اسعديان درباره انتخاب بازيگر براي نقش هاي اصلي فيلم مي افزايد: «براي شخصيت هاي اصلي فيلم از بازيگران مسني که داشتيم استفاده نکرديم. با اين که چهره و قدرت بازيگري خوبي داشتند، به دنبال چهره کم تر شناخته شده بوديم.

خانم يزدان بخش اگر چه جايزه گرفته بودند اما مانند ديگر بازيگران آن قدر شناخته شده نبودند و فاکتور آشنا بودن براي تماشاگر را، مانند بازيگران امروز، نداشتند؛ همين طور خانم مدني. با اين حال بسيار خوب بازي کردند و توانستند به درستي بار فيلمنامه را به دوش بکشند. ديگر بازيگران هم با تجربه هاي تئاتري و سينمايي خود به گروه پيوستند و با انرژي مقابل دوربين رفتند.»    

اسعديان درباره مضمون فيلم مي گويد: «وقتي ارتباطمان را با گذشته قطع مي‌كنيم حس‌هاي نوستالژيك ما از بين مي‌رود براي مثال اگر روزي همه‌ شهدا و آنهايي كه مفقود شده‌اند را پيدا كنند و پرونده جنگ از اين جهت بسته شود، ديگر كسي به ياد ساختمان ستاد شهدا نمي‌افتد اما در جاهاي ديگر آن ساختمان تبديل به موزه مي‌شود و خاطرات را زنده نگه مي‌دارد. من تمام تلاشم را كردم كه فيلم اثر گذار باشد و بيننده با قصه همراه باشد، اين فيلم مفهوم ايثار را محور اصلي خودش قرار داده و البته اين موضوع با تاوان دادن فرق مي‌كند.»

اسعديان درباره شخصيت هاي فيلم مي گويد: «اگر به فيلم ‌ها سليقه‌اي نگاه كنيم؛ از نظر برخي، شخصيت ‌ها خوب است و از نظر برخي ديگر نه، اما براي من هر شخصيتي به ميزان تاثير و اهميتي كه در فيلم دارد، مهم است. شخصيت‌پردازي از آن دست كلمه‌هايي است كه اين روزها بر زبان ها افتاده و انتظار دارند شخصيت‌ها عريان به بيننده نشان داده شوند.

در اين بين سعي كرديم ارتباط نوه و مادربزرگ را به تصوير بكشيم و نشان دهيم با اينكه پدر و مادرها چيزهاي زيادي مي‌دانند اما تجربه پدر بزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها راه حل‌هاي بهتري براي نوه‌ها است، آنها اعتقاد دارند بچه‌ها اشتباه مي‌كنند و مي‌توانند فرصت تجربه داشته باشند.»

اسعديان درباره‌ نسخه فعلي بوسيدن روي ماه و مقايسه آن با نسخه‌ جشنواره‌ فجر مي گويد: «فيلم چهار دقيقه كوتاه‌ تر شده است. البته مميزي از طرف ارشاد نبوده و من خودم آنها را از فيلم جدا كردم.»

اسعديان درباره ميزان رضايتش از فيلم مي گويد: «از نتيجه کار راضي هستم. فيلمي است که مي توانيم سرمان را بالا بگيريم و بگوييم سازنده آن هستيم. اما اين را که در مقايسه با طلا و مس چه قدر مي تواند تاثيرگذار و به ياد ماندني شود، بايد به عهده مخاطبان بگذاريم.»

شاهرخ فروتنيان(بازيگر) درباره مضمون فيلم مي گويد: «دنياي جديد و ديجيتال ميان نسل‌ ها فاصله انداخته است، شخصيت هاي اين فيلم چيزهايي كه وجود دارند را به ما يادآوري مي‌كنند و نشان مي‌دهند كه با صبر و تجربه مي‌توان با نسل امروز ارتباط برقرار كرد.»

شيرين يزدان ‌بخش درباره بازي در فيلم مي گويد: «من بازيگر نيستم و هرگز آموزش بازيگري نديده‌ام شايد تنها دليلي كه باعث شد بتوانم اين نقش را بازي كنم نزديكي شخصيت احترام سادات به خودم بود چون من هم آدمي درون گرا هستم. تنها سختي كه اين كار برايم داشت حفظ كردن ديالوگ‌ها و صبح زود از خواب بيدار شدن بود.»

رابعه مدني هم مي گويد: «من سي سال معلم بودم و با مادر شهيدان زيادي برخورد داشتم به همين دليل احساسات آنها را مي‌شناختم، از طرفي اين فيلم نقش بازي كردن نبود، بيشتر احساس بود و من هم مادر هستم و احساسات مادرانه دارم.»

صابر ابر(بازيگر) درباره شخصيتي که در فيلم بازي کرده مي گويد: «در صحبت‌هايي كه با آقاي اسعديان داشتيم به اين نتيجه رسيديم كه كاراكتر فيلم نبايد جدا از آن باشد و مي‌خواستيم نشان دهيم انسان‌ها چه خواسته و چه ناخواسته ممكن است اشتباه كنند، براي اين نقش نمي‌خواستيم جهت گيري داشته باشيم چون در جامعه آدم‌هاي خوب و بد را با هم داريم.

روايت داستان ايجاب مي‌كرد اين شخصيت دگم و سخت گير باشد و احساساتي برخورد نكند. از طرفي در سينما بايد بخش‌هايي از يك نقش ديده شود كه لازم است و اين به روند داستان بستگي دارد.»

مشخصات «بوسيدن روي ماه»:

کارگردان: همايون اسعديان، فيلمنامه نويس: همايون اسعديان (براساس طرحي از منوچهر محمدي)، تهيه کننده: منوچهر محمدي (با همكاري مشترك سازمان فرهنگي هنري شهرداري، موسسه تصوير شهر و موسسه فراديس)، مدير فيلمبرداري: حسين جعفريان، تدوين: هايده صفي‌ياري، طراح گريم: مهرداد ميركياني، طراح صحنه و لباس: مرجان گلزار، صدابردار: ساسان نخعي، برنامه‌ريز و دستيار اول: مريم هژيروند، مدير توليد: مجيد كريمي، مدير تداركات: سجاد رحيمي، دستيار صدا: امير شاهوردي

بازيگران: شيرين يزدان‌بخش، رابعه مدني، مسعود رايگان، صابر ابر، سعيد پورصميمي، شيدا خليق، شاهرخ فروتنيان، شبنم مقدمي، اميرحسين رستمي، نازنين خزاعي، ليلي فرهادپور و ...، مدت فيلم: 100 دقيقه.

خلاصه داستان: فيلم، داستان احترام‌السادات و فروغ خانم است كه در همسايگي هم زندگي مي‌كنند و بيش از 20 سال است كه در انتظار فرزندشان هستند تا اينکه ...

 

چهارشنبه 19 مهر 1391 - 8:52


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری