شنبه 27 آبان 1396 - 13:39
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

پاي منبر معرفت

 

روابط عمومي اداره كل تبليغات اسلامي استان لرستان

 

توبه و جبران

 

گناه ، هم دل را تيره مي کند ، هم بار را سنگين مي سازد ، هم حرکت در مسير کمال و پرواز در فضاي معنويت را کُند مي کند ، با توبه ، دل روشنايي خود را باز مي يابد ، بار سنگين گناهان از دوش بر زمين مي افتد و موانع پرواز بر طرف مي شود . مثل پرنده اي که در آب افتاده و امکان پروازش نيست . بايد بال و پرش خشک شود تا بتواند دوباره پرواز کند . توبه ، گشودن قيد و بندهاي سنگين از پاي بندگي است ، تا بتوان راه را ادامه داد .

حضرت علي مي فرمايد : در دنيا خيري نيست مگر براي دو نفر : يکي آن که گناهي مرتکب شده ، آن را با توبه جبران مي کند ، ديگري آن که در نيکي ها پيشقدم و کوشاست .(نهج البلاغه – حکمت 94)

توبه ، فرصتي براي جبران است و اگر کسي از اين مهلت و فرصت بهره نگيرد ، کوتاهي از خود اوست ، جون راه براي تدارک باز بوده و خدا هم براي آن دعوتنامه فرستاده است و هيچ کس را هم از ورود به قلمرو توبه باز نداشته است . در کلام ديگري از آن حضرت چنين مي خوانيم :

اگر بد کرده باشي ، خداوند تو را از توبه منع نمي کند و فوري به کيفر نمي رساند و اگر برگردي ، سرزنشت نمي کند و آنجا هم که شايسته رسوا شدني رسوايت نمي کند و در پذيرش توبه ات سختگيري نمي کند و از رحمت نااميدت نمي سازد .در توبه و عذر خواهي را به روي تو بازگشته است .نهج البلاغه – نامه 31)

حضرت امير(ع) در کلام ديگري فرموده است :گناهي که پس از آن ، به اندازه اي مهلت داشته باشم که دو رکعت نماز بخوانم و از خداوند ، عافيت بطلبم ، مرا اندوهگين نمي سازد و برايم مهم نيست . ( همان - حکمت 299)

معناي اين سخن آن است که مهلت توبه و آمرزش خواهي از خدا ، زمينه زدودن آثار گناه و پاک کردن پرونده عمل از تباهي و سياهي و رها شدن از پيامدهاي معصيت است و درغ که از اين فرصت ، بهره برده نشود تا زمان بگذرد و در ها بسته گردد !

خوشا به حال آنان که از مهلت جبران استفاده مي کنند .حضرت علي(ع) در بخشي از نامه اش به عثمان بن حُنيف مي فرمايد : خوشا به حال آنان که شب ها براي عبادت از بسترها فاصله مي گيرند ، لبهايشان به ذکر پروردگارشان گوياست و گناهانشان با استغفارهاي طولاني شان زدوده مي شود .( نهج البلاغه -نامه 45)

گاهي تامل در سرگذشت پيشينيان و عبرت از سرنوشت شوم و تلخ اهل معصيت ،درسي براي زندگي و راهي براي جبران گذشته است ، تا انسان در کام هوس ها و ارزوهاي دور و دراز آينده خويش بگيرد و با چراغي روشن ، راه باقيمانده را طي کند.

امير مومنان(ع) در اين زمينه مي فرمايد : آيا نديديد آنان را که آرزوهاي دراز داشتند ، کاخ مي ساختند و ثروت مي اندوختند ، چگونه خانه هاشان تبديل به گور شد و آنچه جمع کرده بودند تباه گشت و ثروت هايشانبه وارثان رسيد و همسرانشان به همسري ديگران در آمدند ، نه در حسنات مي افزودند و نه از بدي ها توبه مي کردند !(نهج البلاغه – خطبه 132).

و مي فرمايد : آنان که پيش از شما بودند ، به سبب آرزوهاي دراز و غفلت از اجل هلاک شدند ، تا آنکه مرگشان رسيد ، مرگي که با فرا رسيدنش نه عذري پذيرفته است و نه توبه اي مقبول . 0نهج البلاغه – خطبه 147).

تا نَفس مي آيد و عمر باقي است و فرصت انتخاب از دست نرفته ، بايد کوتاهي ها و بيراهه رفتنهاي گذشته را جبران کرد .

تهيه و تنظيم : سيد مجتبي طالبي

 

دوشنبه 10 مهر 1391 - 9:20


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری