جمعه 7 آذر 1393 - 0:4
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

پاي منبر معرفت

 

سازمان تبليغات اسلامي

 

دعاي نجات بخش در زمان غيبت امام عصر به روايت صادق آل محمد(ع)

 

به مناسبت ايام شهادت امام صادق(ع) حديثي در مورد پناه بردن به خداوند هنگام دسترسي نداشتن به امام معصوم به شرح آيت الله مجتبي تهراني در پي مي آيد:

 عن عبدالله بن سنان قال :قال ابا عبد الله(ع): سَتُصِيبُکُمْ شُبْهَةٌ فَتَبْقَوْنَ بِلَا عَلَمٍ يُرَى وَ لَا إِمَامٍ هُدًى لَا يَنْجُو مِنْهَا إِلَّا مَنْ دَعَا بِدُعَاءِ الْغَرِيقِ قُلْتُ وَ کَيْفَ دُعَاءُ الْغَرِيقِ قَالَ تَقُولُ يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا مُقَلِّبَ‏ الْقُلُوبِ‏ ثَبِّتْ‏ قَلْبِي‏ عَلَى‏ دِينِکَ فَقُلْتُ يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْاَبْصَارِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَى دِينِکَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ مُقَلِّبُ الْقُلُوبِ وَ الْاَبْصَارِ وَ لَکِنْ قُلْ کَمَا اَقُولُ يَا مُقَلِّبَ‏ الْقُلُوبِ‏ ثَبِّتْ‏ قَلْبِي‏ عَلَى‏ دِينِکَ.

 عبدالله بن سنان از اصحاب بزرگوار امام صادق(ع)، در روايتي از ايشان نقل مي‏کند که: «سَتُصِيبُکُمْ شُبْهَةٌ»، مي‏خواهم اينجا نکته‏اي را عرض کنم، در زمان غيبت امام زمان (عج)، چون اين روايت از امام صادق(ع)، خطاب به عبدالله بن سنان هست، چه بسا در زمان ائمّه(ع)، اگر انسان دسترسي به آنها پيدا نکند، آن‏ هم همين حکم را داشته باشد.

 فرض کنيد زمان امام صادق(ع) کسي دستش به امام نمي‏رسد. نسبت به امام زمان (عج)‏، چون ايشان غيبت دارد، به اين معنا که به حسب ظاهر ديگر دسترسي هيچ ‏کس به ايشان مقدور نيست، در اينجا دعاهايي براي تعجيل در فرج وارد شده است که اسمش را دعاهاي فرج مي‏گذاريم و دستور داده‏اند که بخوانيد تا خداوند در فرج حضرت تعجيل بفرمايند. دعاهاي متعدد داريم، مثلا دعاي «اللهم کن لوليک الحجة بن الحسن...». اين دعاها براي تعجيل در فرج است.

 مطلب اساسي در اين روايت اين است که حضرت فرموده‏اند: در زمان غيبت، که دسترسي به امام نداري، گاهي در ذهنت راجع به امام شبهه پراکنده مي‏کنند. اين‏طور نيست؟ ريشه کار را مي‏خواهند بزنند. در اينجا حضرت مي‏گويد من يک دعايي يادتان مي‏دهم که اگر اين دعا را بخوانيد، اين شبهه‏ها در شما اثر نمي‏کند. دو، سه تا جمله بيشتر نيست، اين دعا را بخوان که اين شبهه‏ها در تو اثر نکند. يعني در اعتقادات به امام حاضر زنده‏اي که دستت به او نمي‏رسد، سفت پابرجا بمان.

 «سَتُصِيبُکُمْ شُبْهَةٌ»، حضرت مي‏فرمايد: به زودي به شما يک سري شبهه اصابت مي‏کند که در اين موارد دستتان به امام نمي‏رسد، و آن اين است که: «بِلَا عَلَمٍ يُرَى». علم يعني راهنما، آن وقت‏ها راهنما به صورت پرچم بود. آن کسي‏ که راه را گم مي‏کرد، آن پرچم را مي‏ديد و راه را پيدا مي‏کرد. «بِلَا عَلَمٍ يُرَى وَ لَا إِمَامٍ هُدًى»، و بدون امامي که شما را هدايت کند تا شبهه‏ها را ببينيد و ديگر شبهه نکنيد.

 حضرت مي‏فرمايند: چنين وقتي به شما خواهد رسيد که به اين‏ دو دسترسي نداريد. «لَا يَنْجُو مِنْهَا إِلَّا مَنْ دَعَا بِدُعَاءِ الْغَرِيقِ»، از اين شبهه‏ها نجات پيدا نمي‏کند، مگر کسي که دعاي غريق را بخواند. يعني يک چنين آدمي مثل کسي مي‏ماند که به‏ اصطلاح ما در آب افتاده و دارد غرق مي شود، مي‏خواهد کسي دستش را بگيرد، «لَا يَنْجُو مِنْهَا إِلَّا مَنْ دَعَا بِدُعَاءِ الْغَرِيقِ». عبدالله‏ بن‏سنان مي‏گويد به آقا عرض کردم: «وَ کَيْفَ دُعَاءُ الْغَرِيقِ»، آقا به من بگوئيد دعاي غريق چيست؟ «قَالَ(ع) تَقُولُ»، حضرت مي‏گويد: اين را بگوئيد: «يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ»، دو جمله است، جملة اوّل؛ نامهاي مقدس الهي است، «يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ»، جمله دوم؛ «ثَبِّتْ‏ قَلْبِي‏ عَلَى‏ دِينِکَ»، خدا دستم را بگير، دلم را بر دينت پابرجا بدار که اين شبهه‏ها بر من اثر نکند.

 عبدالله ‏بن‏سنان مي‏گويد: آقا اين‏ جملات را فرمودند بعد من بلا‏فاصله گفتم: «فَقُلْتُ يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْاَبْصَارِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَى دِينِکَ»، در دعاي آقا تصرّف کردم، چون آقا گفتند بگو:«يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا مُقَلِّبَ‏ الْقُلُوبِ‏ ثَبِّتْ‏ قَلْبِي‏ عَلَى‏ دِينِکَ»، دعايي که آقا گفتند اين بود. من «وَ الْاَبْصَارِ» را اضافه کردم. گفتم: «يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْاَبْصَارِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَى دِينِکَ»، حضرت رو کردند به من فرمودند: «فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ مُقَلِّبُ الْقُلُوبِ وَ الْاَبْصَارِ»، درست است که خدا مُقَلِّبُ الْقُلُوبِ وَ الْاَبْصَارِ است، امّا اين جملاتي ‏را که من مي‏گويم، بگو و از خودت عبارت اضافه نکن. «وَ لَکِنْ قُلْ کَمَا اَقُولُ يَا مُقَلِّبَ‏ الْقُلُوبِ‏ ثَبِّتْ‏ قَلْبِي‏ عَلَى‏ دِينِکَ»، اين ابصار را ديگر در آن نگذار.

 اين روايت، روايت بسيار زيبايي بود و دستورالعمل هم داده بود. اين روايت را خواندم که دوستان چيزي ياد بگيرند، براي اينکه از نظر اعتقاداتتان خيلي مؤثّر است. شفّاف مي‏گويم: براي اينکه در زمان غيبت امام زمان(صلوات‏الله‏عليه)، يک سري شبهات در شما اثر نکند، دستور اين است. سند روايت هم خيلي خوب است. پس هر روز بگوييد: «يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا مُقَلِّبَ‏ الْقُلُوبِ‏ ثَبِّتْ‏ قَلْبِي‏ عَلَى‏ دِينِکَ»، دو سه ثانيه هم بيشتر طول نمي‏کشد. لذا اين‏ را هر روز بخوانيد تا دلتان به امام زمان(صلوات‏الله‏عليه) قرص شود.

 

سه‌شنبه 21 شهريور 1391 - 10:14


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری