شنبه 25 آذر 1396 - 6:55
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

گفتگو

 

محمد عصاريان

 

محکوم به زندگي در آينده هستيم

 

گفتگو با مهدي استاد احمد و حسن صنوبري:

طنز هنر ديرين آدمي است که در برخورد با ناسازگاري­هاي اجتماعي و ناهنجاري­هائي فردي با برخي حالات فردي و اجتماعي بروز مي­کند طنز با برداشت و تعريف­هاي متفاوت معرفي شده است و عموم طنزپردازان سعي کرده­اند اين هنر را از جلوه­هاي ديگر برخورد با نارسائي­ها، کمبودها، بدخلقي­ها، خودخواهي­هاي فرد و جمع يا سنت­ها و آئين­هاي رايج ناساز مانند هزل، هجو و فکاهه و مزاح و . . . جدا سازند. هر دوره ادبي را سبک خاصي معروف است از طرفي ادبيات طنز سلامي است بر دستان فرزندان جامعه براي دفاع از حقوق پايمال شده مردم و در اين ميان سبک و روش طنزپردازي مهمترين و بهترين سلاح در اين ميان است. روش­ها و طرقي که بايد راه و روش را از اهل فن و اهالي طناز طنزپرداز جستجو کرد که در اين جستجوهاي واجويانه دست نحيف و رنجور ما را دستان گرم و قدرتمند صنوبري­ها و استاد احمدها مي­فشارد. اين بار حکايت، حکايت يک مصاحبه ديگر با بچه­هاي خوش ذوق راديو است. حسن صنوبري و مهدي استاد احمد، اينبار به مناسبت ارائه آثارشان به جشنواره هنري 1404 در حياط آب و جارو شده­ي حوزه هنري در يک هواي نيمه سرد زمستاني تک تک سؤالات ما را بي جواب نمي­گذارند و منتظرند که هرچه سريعتر ضبط صوتم را خاموش کنم نه براي اينکه زودتر از شرم خلاص شوند، بلکه براي اينکه بگويند و بگويند و بگويند . . . پس ما هم مي­ شنويم و مي­شنويم و . . .

- مخاطبان ما علاقمندند پيرامون آثاري که ارسال کرده بوديد اطلاعاتي داشته باشند.

استاد احمد: حدود 5 اثر از آثاري که در راديو جوان انتخاب و پخش شده بود را انتخاب و براي ارائه به جشنواره گزينش کرديم. دو اثر هم از کارهائي که تحت عنوان برنامه نمکدان هر روز ساعت 55/12 ظهر پخش مي­شد انتخاب کرديم. به همراه آن دو قطعه شعر طنز هم ارسال کرديم اينجا لازم است که به يکي از مواردي اشاره کنم که در اکثر جشنواره از آن مي­توان به عنوان نقطه ضعف ياد کرد ببينيد امروز شاهد اين نکته هستيم که در اکثر جشنواره آثاري که براي ارائه عرضه مي­شود آثاري هستند که قبلاً به ضمن مخاطب نرسيده­اند و به نوعي يک کار جديد و امتحان پس نداده است حتي شاهد هستيم اين آثار يک بار مصرف هستند و پس از برگزاري و اتمام جشنواره خبري از اين آثار هم نيست. اثري هم مي­تواند بر روي مخاطب اثرگذار باشد که به نمايش عمومي رسيده باشد و مردم از آن استقبال کرده باشند از طرفي پس از برگزاري و اتمام جشنواره خبري از آن نخواهد شد. اثر به جشنواره مي­رسد و چندين داور حداکثر شش نفر بر روي آن نظر مي­دهند و بعد هم پس از انتخاب براي حداکثر 1000 نفر به نمايش درمي­آيد يعني مخاطب حداکثري يک اثر اثرگذار حداکثر 1006 نفر خواهد بود. اين يک ضعف بزرگ است در صورتيکه اثري که به جشنواره حضور پيدا مي­کند بايد مخاطب بيشتري از اين تعداد داشته باشد. البته منظورم اين است که مديران بايد فضاي استقبال مخاطبان از آثار هنري را هم فراهم کنند.

صنوبري: بنده 5 اثر به جشنواره ارائه کردم که از اين ميان دو اثرم به صورت پرونده است. آثار هم طبق گفته مهدي قبلاً از راديو پخش شده بود و به نوعي امتحان خودش را پس داده بود مفهوم آثارم هم حول کساني چرخ مي­زد که آينده را براي خودشان و به نوعي از نگاه منفعت شخصي مي­نگريستند. بيشتر سعي کردم به اين نکته بپردازم که وقتي مي­خواهيم به ايران 1404 فکر کنيم بايد به منفعت شخصي نگاه نکنيم بلکه مهم توجه به منفعت جمعي است البته پيرامون اين نکته که مهدي گفت نقدي هم دارم که به نظرم اگر آثار ساخته شده تنها براي ارائه در يک جشنواره خاص هم باشد ايرادي ندارد.

استاد احمد: اگر به عنوان نمونه­اي و طرح يک ايده باشد من هم با آن مشکلي ندارم.

صنوبري: ما که سعي کرديم از اين جهت نگاه و شرکت کنيم اما خوب در کشور ما درخواست زيادي براي ارائه طنز وجود دارد همه هم سعي دارند نقاط ضعف و قوت اتفاقات را در قالب طنز بگنجانند و بيان کنند اما اين اتفاق مستلزم يک حرکت تبليغاتي پيرامون اهميت به طنز است که در اين صورت فرهنگ طنز و طنزپزدازي ساخته مي­شود و در آن مي­ توان به نکات قوت و ضعف اشاره کرد. تبليغات جشنواره و جشنواره­هائي از اين دست با اين نگاه مهم است.

استاد احمد: اگر اين تفکر تأثير عمومي داشته باشد با آن موافقم.  

صنوبري: تأثير عمومي با تبليغات عمومي مؤثر خواهد شد.

- به نظر شما بحث سفارشي کار کردن در جشنواره­ها به خصوص جشنواره­هائي از اين دست يک فرصت است يا يک آسيب؟

استاد احمد: يک زماني جشنواره­اي مانند 1404 مطرح مي­شود که تا به حال چنين ايده­اي مطرح نشده بوده است بحث آينده، نکته­اي که کمتر به آن توجه شده است. خوب امروز فعاليت­هاي روزانه و دردسرهاي زندگي نمي­دانيم بگويم، انشالله يا الحمدلله، ما را به سمتي سوق داده است که نگرش خاصي به آينده نداشته­ايم. امروز درگير امروزمان شديم و از آينده نيز غافل مانده­ايم. ضمن مشخص کردن يک عدد صرف هم تضمين رسيدن به اهداف عالي­مان نخواهد شد. کساني به آينده مي­رسند و موفق خواهند شد که در آينده زندگي کنند. در غير اينصورت 1404 که هيچ 1504 هم اتفاقي نخواهد افتاد. به هر حال بايد براي رسيدن به اين تفکر هم به صورت عام و آزاد فکر کرد هرگونه جهت دهي به ذهن مخاطب و اول از همه به ذهن هنرمند باعث دور شدن از اهداف طراحي شده­مان خواهيم شد. هنرمند بايد به صورت حرفه­اي و اتوماتيک به آينده فکر کرده باشد حالا ديگر اين اتفاق نيافتاده است يک حرکت توجيه ناپذير است اگر به اين صورت حرکت شود که تنها در اين جشنواره براساس يک سفارش صرف بدون در نظر گرفتن ايده و شناخت هنري هنرمند اثري خلق شود و هدف از خلق آن تنها شرکت در جشنواره براي دريافت لوح يادبودي باشد و پس از آن هم نمايش عمومي نداشته باشيم مشکل جامعه هنري­مان بيشتر از اين خواهد شد. به هر حال اين ايده بايد توسط هنرمند پخته شود.

صنوبري: نقش پاي رفتگان هموار کند راه را. به عنوان نمونه اگر اين آثار هم وجود داشته باشد بد نيست اما نبايد وجود اين آثار تفکر کلي را جهت دهي کند.

- برخي از دبيران معتقدند از نظر اطلاع رساني چه مفهومي و چه محيطي سنگ تمام گذاشته شده است و البته برعکس. نظر شما چيست؟

صنوبري: از نظر من در اين زمينه اتفاق خاصي نيفتاده بود که بتوان براي آن حتي نمونه­اي عنوان کرد. به هر حال ممکن است فضاهاي محيطي محدودي را در اختيار داشته­اند اما به هر حال در حق نام 1404 کوتاهي شد. که انشاالله در سالهاي آينده توقع بر اين است که برطرف شود مي­توانستند براي مردم اين جشنواره را بيشتر جاي بياندازند. يک نگاه کلي و حداقلي مي­توانست وجود داشته باشد هرچند کليت اين جشنواره از چندين سال قبل توسط رهبر انقلاب اسلامي به طور کامل بيان شد اما از همان موقع مديران کمتر بر روي اين مورد مانور دارند و تنها به برگزاري برنامه­ هاي مناسبتي اکتفا کردند.

 استاد احمد: در اين زمينه با ايشان موافقم. عموماً که کاري انجام نشد اما به ياد دارم در ابتداي برگزاري جشنواره 1404 حداقل دفتر طنز با گروهي از هنرمندان رشته خودش جلسات متعددي را برگزار کرده و به نوعي سعي کرد هنرمندانش را توجيه کند که در اين زمينه موفق هم بوده است به هر حال ما دو نفر از آن جامعه هنري توانستيم با توجيه کلي آثارمان را به جشنواره ارائه دهيم اما اين حرکت عموميت نداشته است. مي­توانست در يک نگاه کلي اين اتفاق بسيار گسترده­تر و براي همه­ي بخش­هاي جشنواره اتفاق بيافتد هرچند جلسات کلي در زمينه­هاي مختلف هنري با حضور رسانه­ها و روزنامه نگاران بحث شد اما اين چندين جلسه از نظر کمي و کيفي لازم و کافي نبودند.

- با توجه به توانائي نويسندگان طنزپردازان در اين حوزه آيا نويسندگان ما توانسته­اند که فکر انتزاعي­شان را براي آينده­مان به خوبي کار بگيرند؟

استاد احمد: بزرگترين مسئله اين است که چون پروژه 1404 يک موضوع بزرگ است براي رسيدن و نوشتن پيرامون آن نيز بايد بزرگ فکر کرد و اين لازمه نداشتن دغدغه­هاي مختلف ذهني است. اما متأسفانه اکثر نويسندگان و هنرمندان ما درگير معيشت زندگي هستند خوب اين يک نقطه ضعف بزرگ است. بسياري از طنزپردازان ما در حوزه­ هاي مختلف رسانه­اي اعم از صدا و سيما و روزنامه­ها و ديگر مراکز بيمه نيستند اين خودش بزرگترين دغدغه هنرمندان است. اين عاملي مي­شود براي اينکه هنرمند در سطوح مختلف هنري براي نوشتن و استفاده از استعدادهاي مختلف به خصوص بحث انتزاعي نوشتن خودش را محک نزند. هنرمندان امروز با کارآئي بسيار بالا امروز درگير ساخت يک شعر مناسب براي تبليغات سس گوجه فرنگي هستند!!! اين يک ضعف هنري نيست؟ آيا اين هنرمند مي­تواند خودش را بروز بدهد؟ براي ساخت شعر سس گوجه فرنگي 5 نفر از اين هنرمندان کفايت مي­کند اما امروز همه دغدغه معيشت دارند پس هنرمند براي خلق اثر ماندگار قدم محکمي برنمي­دارد اگر اين دغدغه­ها حل شود يا کمتر شود هنرمند مي­تواند به آينده فکر کند و خودش را محک بزند آنگاه اگر اين اتفاق بيافتد مي­توان سؤال شما را کاملتر پاسخ داد.

صنوبري: به هر حال هنرمند مجبور است انجام فعاليت­هاي معيشتي و دلي­اش را از همديگر جدا کند از طرفي ما امروز درباره طنز و طنزپردازي اهميت پرداختن به طنز در مجامع مختلف هنري، صنعتي، بهداشتي و . . . صحبت مي­کنيم اما ظرفيت­هايمان هنوز بسيار محدود است. اگر هنرمند بخواهد از قوه­هاي مختلف هنري­اش استفاده کند و يک اثر ناب خلق کند صداي بسياري از گروه­ها و صنف­ها درخواهد آمد. خوب توجه نداريم که خاصيت طنز اين است متأسفانه ظرفيت بالائي نداريم و برخلاف گفتارمان نشان داده­ايم که هنوز ديد افق نگاهمان کوتاه است.

- چقدر معتقديد در جشنواره 1404 مميزي رعايت نشده است؟

صنوبري: به نظرم در جشنواره 1404 شاهد کمترين مميزي بوده­ايم مثلاً به عنوان نمونه کار من يکي از آثاري بود که از نظر مميزي مي­توانست مشکل داشته باشد اما اين اتفاق براي آن نيافتاد به هر حال اينجا يک کار هنري و تخصصي انجام مي­شود و ثمره­ي آن براي کل کشور مطرح خواهد شد.

استاد احمد: اما يک موضوعي است که هر اثري جدا از اين نوع اثرگذاري بر روي مخاطب زحمات زيادي براي آن کشيده شده است تا اثر به عنوان يک اثر منتخب انتخاب شود بنابراين به نظرم مديران و مميزگران بايد به اين نکته هم توجه کنند و براي نمايش اين گونه آثار سرسختي به خرج ندهند.

- جناب استاد احمد در بخشي از گفته­هايشان بحث معيشت هنرمندان را مطرح کردند. در اينجا دبيران معتقدند که لازم نيست هزينه­هاي مربوط به جشنواره­هاي فرهنگي را تماماً به زيرساخت­ هاي هنري و بستر تأمين معيشت هنرمند اختصاص بدهيم هر حرکتي در جاي خودش قابل توجه و اثرگذار است. پس بايد زيرساخت­هاي مختلف هنري در بستر خودش حل و فصل شود.

صنوبري: اين نکته کاملاً صحيح است البته کسي هم انتظار ندارد که هزينه­هاي برگزاري جشنواره­ها و اين جشنواره 1404 ميان هنرمندان تقسيم شود اين يک سؤال کلي و عمومي از همه­ي مديران بود. اينکه چرا به معيشت هنرمندان رسيدگي نمي­شود؟ پاسخ اين سؤال هم تقسيم هزينه­هاي جشنواره­ها ميان هنرمندان نيست به هر حال جشنواره­ها مکاني هستند براي ظهور و بروز فعاليت­هاي هنري که اين نيز به نوبه­ي خودش داراي ارزش و احترام است.

استاد احمد: به نظرم هرکسي در هر جائي که کار مي­کند مکان شغلي او و مديران و دست اندرکاران بايد به او و هنرش احترام بگذارند گونه­اي از احترام هم تأمين نيازهاي هنرمند به عنوان يک انسان است حالا يک سري از مکان­هاي هنري بيشتر احترام مي­گذارند اما توقع ما از مراکزي چون حوزه هنري و صدا و سيما و ارشاد توجه بيشتر به هنرمندان است.

- راهکار شما چيست؟

صنوبري: خوب ما توقع نداريم که مديران همين طوري به ما پول بدهند اما بحث اينجا سفارش کار است به عنوان مثال حوزه هنري و صدا و سيما مي­توانند يک سري قراردادهاي تلويزيوني و راديوئي ببندند همچنين طرف قرارداد مي­ تواند نشريات تخصصي و ديگر رسانه­ها باشند که در اين ميان سفارش و توليد وجود داشته باشد با اينکار زمينه براي توليد هنرمندان فراهم خواهد شد در اين مکان هم هنرمندان سود خواهند برد و هم مخاطبان از هنرمندانشان انتظار دارند کارهاي فاخر بسازند که مخاطبان هم بتوانند از آنها تأثير بپذيرند راديو و تلويزيون و همکاري اين فضاهاي رسانه­اي با مکان­هائي چو ن رسانه­ي حوزه هنري و ارشاد اسلامي مي­تواند خودش بهترين راهکار باشد.

استاد احمد: به نظرم مي­توان روي گفته­هاي جناب صنوبري فکر کرد و از آن نتايج عملي مفيدي را بيرون کشيد اما بحث ديگر بحث ايده پردازي است هنرمندان کارشان ايده پردازي است. مثلاً يک هنرمند مجسمه ممکن است خودش چوب و تخته و آهن و سيمان براي ساختن يک مجسمه در داخل يک ميدان را فراهم و حمل نکند اما ايده­ي ساخت يک مجسمه در ميادين شهر بنابر ضرورت و تشخيص هنري هنرمند مي­تواند اثرگذاري بالائي بر روند روحي و رواني مردم داشته باشد. متأسفانه مديران ايده را به عنوان يک کالاي خريداري کننده نمي­بينند. البته نمي­گويم از ايده يک استفاده ابزاري کنيم اما اين مؤسسات دولتي و غيردولتي هستند که ايده را کالا نمي­بينند و براي آن تره هم خرد نمي­ کنند. احساس مي­کنند که ايده تنها يک سري حرف بوده که زده شده است و هيچ قيمتي هم ندارد. مثلاً براي يک برنامه تلويزيوني شايد براي ساخت آن از ابزارهاي مختلف قابل لمس استفاده مي­کنند و چون ابزارها قابل لمس هستند پس هزينه­ي اين ابزارها را هم پرداخت مي­کنند اما چون ايده قابل لمس نيست آن را به عنوان يک حرف مي­بينند چون وزن و حجم ندارد پس دليلي هم ندارد که براي اون پول پرداخت شود. به هر حال ايده مطرح مي­شود و ديگران ايده پرداز را راهي منزلش مي­کنند چرا که معتقدند کار خاصي انجام نمي­دهد و فقط حرف مي­زند اگر هم روزي به ايده پرداز چک بدهند ايده پرداز به ديگران براي اين اتفاق نادر شام مي­دهد!!! در حاليکه من تا به حال نديدم يک راننده تاکسي براي گرفتن کرايه از مسافر خود به کسي شيريني بدهد به هرحال کاري کرده است و مزد آنرا دريافت کرده است ايده پرداز و هنرمندان هم از اين دست افراد هستند.

- به نظر شما چه ضرورتي در برگزاري جشنواره 1404 وجود داشت؟

صنوبري: به هر حال اتفاق چنين رخدادي نيکو است اما توقع داريم که اين اتفاق به صورت ساليانه رخ بدهد اگر هم که اطلاع رساني بهتر شود کساني که در اين برنامه حضور پيدا خواهند کرد بيشتر خواهند شد در نتيجه عملکرد و نتيجه انتهائي جشنواره براي رسيدن به ايراني آبادتر و زيباتر فراهم خواهد شد. خوب به هر حال اين دوره اول از برگزاري جشنواره 1404 بود و داراي خطاهاي زيادي بود اما اگر براي برگزاري از تيم­هاي بيشتري استفاده مي­کردند نتيجه مطلوب­تر مي­شد.

- نگاهتان نگاه روشني است؟

صنوبري: نگاهمان روشن نيست اما اين اتفاق بايد اتفاق مي­افتاد به نوعي يک ستاره در شب غنيمت است.

استاد احمد: اگر در آرشيو به جشنواره­هاي هنري نگاهي بکنيد شاهد خواهيد بود دوره اول برگزاري جشنواره­ها هميشه ساده و صميمي و بدون حاشيه و تبليغات بوده است و اين جشنواره هم از اين اتفاق دور نبوده است از طرفي در اولين دوره جشنواره 1404 يکي از عواملي که باعث شد تبليغات گسترده نباشد اين بود که مديران نمي­دانستند چه اتفاقي در اجراي اين جشنواره خواهد افتاد به نظرم از سال بعد اهتمام به جشنواره ايران 1404 بيشتر خواهد شد همان مقدار که به خانه سينما احترام و اهتمام ورزيدند و سرانجام تعطيلش کردند.

صنوبري: ببينيد ما بحث تبليغات را به اين دليل تأکيد مي­کنيم که معتقديم نقش جشنواره­ها به نوعي جهت دهي است. اگر تبليغات نباشد مشخص نخواهد بود که اين جهت دهي براي چه کساني و به چه صورتي خواهد بود. بايد تبليغات به صورتي باشد تا تک تک مردم خودشان را در جهت ايران 1404 قرار دهند و خودشان را موظف بدانند بايد در ذهن مخاطب ذهنيت خلق کنند تا مردم از خودشان و کشورشان توقع يک زندگي مرفه را در سال 1404 داشته باشند.

- براي رسيدن به اين هدف نياز به همراهي و هماهنگي و همکاري همه­ي نهادها و سازمان و قوا در اين مسير است بهتر نبود حوزه هنري با تعداد بيشتري از ارگان­ها و سازمان­ها حتي سازمان­ هاي غير همسو با برنامه­هاي هنري حوزه هنري مشورت و همکاري مي­کرد؟

صنوبري: اين يک مشکل فرهنگي است به هر حال هرکسي کار خودش را انجام مي­دهد و اين يک آسيب است. مثلاً بنده در صدا و سيما هيچ نکته مثبتي در اين مسير نديدم. بيشتر هم سعي مي­شود که از يکديگر مچ گيري کنند واقعاً مشخص نيست وادي تبليغات در اين مسير چه کار مهم و پرفايده­اي انجام داده است به هر حال وقتي يک حرکتي در سطح ملي در حال انجام است بايد راهکارها توسط بيشترين نهادها و گروه­ها همفکري و توجيه علمي پيدا کند که در اين نگاه هم ما در اين جشنواره دچار ضعف بوده­ايم.

- از طرفي نگاه مديران هنري­مان به سمت وظايف متولي گرايانه حرکت کنند تا پيمانکارانه.

استاد احمد: اين گفته درست است اما به نظرم مديران به سمتي حرکت مي­کنند بيشتر سعي دارند از همکاري­هايشان سهم خواهي کنند علاقمندند که از قدمي که برمي­دارند چقدر مي­توانند براي خودش سهم جدا کنند.          

صنوبري: به نوعي چقدر برايش مي­ماند!    

استاد احمد: البته ممکن است نگاهي هم به اين سمت حرکت نکند اما معمولاً اينگونه فکر مي­کنند مثلاً وقتي حوزه هنري با شهرداري تهران از نظر تبليغاتي پيرامون اين جشنواره همکاري مي­کنند شهرداري تهران در نظر پررنگ شدن فعاليت­هايش در مسير جشنواره در انظار عمومي است. اگر در اتوبان صدر فعاليتي انجام مي­دهد بيشتر به اين فکر مي­ کند که شهرداري در اين عرصه چقدر ديده مي­شود. البته اين صرفاً يک مثال بود شما مي­توانيد نمونه­ي اين نوع تفکرات را در ديگر ارگان­ها و سازمان­ها به خوبي مشاهده کنيد. به نوعي هر نهادي مي­خواهد خودش را تبليغ کند همکاري صورت مي­گيرد به اين اميد که ديده شوند.

صنوبري: اين نوع تفکر اتفاقاً تناسب کاملي با موضوع داستانم دارد از اين جهت که داستان­هاي ارائه شده به جشنواره نيز همين موضوع پرداختن به منفعت جمعي را تبليغ مي­کند نکته­اي که براي رسيدن به موقعيت در 1404 نياز به آن داريم. به نظرم اين نقاط ضعف را بايد بزرگ کنيم و به گوش همگان برسانيم تا همه درصدد رفع آن برآيند. اگر اين نقطه ضعف را امروز برطرف نکنيم آثار مخرب آنرا در آينده­اي نه چندان دور خواهيم ديد به نظرم به جاي اينکه همديگر را ترغيب به دويدن بکنيم بهتر است با هم ديگر بدويم. به هر حال هر کسي به نوبه خودش قدمي برمي­دارد اما اگر منفعت جمعي را مدنظر قرار دهيم اين اتحاد ملي و فکري مي­تواند ما را به آينده اميدوار کند.

- چقدر مي­توان به نگاه هنرمندان پيرامون 1404 اعتماد کرد؟

صنوبري: اگر از اين نوع کارها بتوان يک برداشت داشت و آنرا عملي کنيم و يک هنر مستقل خلق کنيم نتيجه اين مي­شود که هنرمند ما قابل احترام مي­شود و نشانه­هاي هنري هنرمند يک مسير جريان ساز براي ادامه مسير فرهنگي کشورمان خواهد بود. کار هنرمند نشان دادن نقاط ضعف و قوت است از طرفي اين مخاطبان ما هستند که براي قبول کردن سند تدوين شده تصميم مي­گيرند.

- ديدن اين نقاط ضعف احساس ترس بوجود نمي­آورد؟

صنوبري: چقدر خوب است که بنويسيم و درب خانه­هايمان را قفل کنيم و به دنبال راه حل بگرديم.

استاد احمد: فکر نمي­کنم کسي احساس ترس کند.

- به نظرم جناب استاد احمد شما فکر کنيد بهتر است چون تا اينجاي گفتگويمان هروقت شما گفته­هايتان را با من فکر مي­کنم آغاز کرده­ايد به نکات عجيب و خاصي اشاره کرده­ايد.

استاد احمد: متشکرم اما باز هم معتقدم امروز متأسفانه کسي با ديدن اين همه نقطه ضعف باز هم احساس ترس نمي­ کند هرچند که اصلاً قصد ندارم بحث را باز کنم و فقط به اين نکته بسنده مي­کنم. به نظرم براي روز و سال 1404 بهتر است در سطح شهر يک روزشمار بگذارند تا همه مردم متوجه گذر زمان بشوند زماني بود که بحث 1400 مطرح شد بعد ديدند که دارند عقب مي­افتند و طرح سال 1404 را مطرح کردند اما امروز داريم متوجه مي­شويم که هر روز نزديکتر به سال موعود مي­شويم و حرکت خاصي هم در زمينه فرهنگي و هنري صورت نمي­گيرد مردم و هنرمندان بايد احساس کنند که هر سال چه خدمتي در راستاي تحقق اهداف سال 1404 انجام داده­اند و از خود يک نظرسنجي بگيرند به نظرم اين طرح مطرح شد تا مردم در سال 1404 زندگي با رفاه کامل را تجربه کنند هدف رفاه بود پس هرکدام از ما بايد در ذهنمان اين نکته را جاي دهيم بايد براي رسيدن به اين هدف قدم برداريم.

صنوبري: بايد امروز مسير و اهداف­مان را همانند روزي که اولين روزهاي عمر طرح 1404 بود، روشن، صادق، اجرائي طراحي و اجرا کنيم چرا که در برابر زمان، حرکت و رشد و پيشرفت راهي جز اين نداريم.        

 

سه‌شنبه 22 فروردين 1391 - 13:5


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری