چهارشنبه 26 مهر 1396 - 16:36
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

مقاله

 

روابط عمومي اداره كل تبليغات اسلامي استان تهران

 

سيره سفيران الهي در عزاي سيد الشهداء(ع)

 

 

مقدمه:

 سوگواري براي عزيز از دست رفته، يك رفتار طبيعي از سوي بشر است و برخواسته از مهر و محبت. ولي اگر فرد از دست رفته شهيد يا بزرگ باشد و در راه خدا جانبازي کرده باشد، عزايش گذشته از مهر، رنگ حياتي و صبغه الهي دارد. عزاي شهيد مايه تکامل و موجب زنده نگه داشتن شهادت اوست.

 اگر عزاداري پيشواي شهيدان نبود، کسي امروز امام حسين(ع) را نمي شناخت . راه حسين گم شده بود و بشريت از هدايت ها ي اهل بيت (ع) بي بهره و محروم بود.اگر سوگواري امام حسين(ع) بنود، کسي امروز يزيد و راه يزيديان را نمي شناخت و سعادت بشري تأمين نمي شد.

 حادثه جانسوز کربلا اين قدر عظمت دارد که حتي قبل از به دنيا آمدن امام حسين(ع) و به وقوع پيوستن فاجعه کربلا خداوند انبياء گذشته را در جريان اين امر مهم قرار داده است و آنها براي امام حسين(ع) گريه کردند.

 اينک به طور اختصار در جريان قرار گرفتن بعضي از انبياء الهي را در نهضت کربلا و عاشورا مطرح مي نمائيم:

 1- حضرت آدم (ع): هنگامي که حضرت آدم به عرش نگريست و نام هاي پيامبر و ائمه را ديد جبرئيل به او گفت اين الفاظ را بگويد:يا حميد بحق محمد، يا عالي بحق علي، يا فاطر بحق فاطمه، يا محسن بحق الحسن و الحسين و منک الاحسان. همزمان با نام امام حسين(ع) ناخداگاه اشک از ديدگان آدم جاري گشت. علت آن را از جبرئيل جويا شد، جبرئيل اظهار داشت، بر اين فرزند مصيبتي وارد خواهد شد که مصيبت هاي ديگر در برابر آن کوچک است.آدم پرسيد: آن مصيبت چيست؟ جبرئيل پاسخ داد. او در حال تشنگي ، غربت و تنهايي و بدون يار و ياور کشته مي شود . اي آدم کاش او را مي ديدي که فرياد مدد خواهي او بلند است اما تنها با شمشير و شراره هاي مرگ به نداي او پاسخ مي گويند.سرش را از قفا مي برند و خيمه هايش را غارت مي کنند.سرهاي بريده او و يارانش را همراه بانوان در شهرها مي گردانند در اين موقع آدم و جبرئيل به شدت گريستند. (1)

 

2- حضرت نوح(ع): کشتي نوح بر روي امواج آب در حرکت بود وقتي به سرزمين کربلا رسيد زمين آن را گرفت به گونه اي که حضرت نوح از غرق شدن هراسيد و گفت: پروردگارا دنيا را با کشتي را سير کردم اما هيچ کجا چنين دلهره اي برايم پيش نيامد، اينجا کجاست؟ جبرئيل نازل شد و قضيه شهادت امام حسين(ع) را در آن سرزمين بيان کرد . حضرت نوح و کشتي نشينان گريه کردند و قاتل امام حسين (ع) را لعن کرده و از آن سرزمين گذشتند. (2)

 

3- حضرت ابراهيم(ع): در موارد متعدد حضرت ابراهيم (ع)، به خاطر مصيبت هاي وارده بر امام حسين(ع) در غم و اندوه فرو رفت. يک مورد هنگام ذبح اسماعيل بود که به او وحي شد، گروهي خود را امت محمد(ص) مي پندارند، اما فرزند او حسين را ظالمانه ذبح مي کنند و به خاطر اين جنايت مستحق عذاب سخت خواهند شد .

 ابراهيم با شنيدن اين خبر ناله سر داد، قلبش به درد آمد و گريست . پس ازآن ندا آمد به خاطر اندوهت بر حسين (ع) پاداش قرباني کردن اسماعيل به دست خويش را به تو ارزاني کرده و بالاترين ثواب تحمل مصائب را برايت مقرر داشتيم . (3)

 

4- حضرت زکريا (ع): حضرت زکريا (ع) در بيت المقدس بود که خداوند مصيبت هاي وارده بر امام حسين (ع) را ياد کرد و زکريا سه روز گريست.

 قضيه از اين قرار است که وي از خداوند خواست نام پنج تن را بياموزد ، جبرئيل نام آنان را به او تعليم نمود.

هرگاه زکريا نام هاي محمد، علي، فاطمه و حسن را بر زبان مي آورد شادماني و سرور او را فرا مي گرفت . اما هنگام ذکر نام حسين(ع)، غم سينه اش را مي فشرد و اشک از ديدگانش جاري مي شد. وقتي علت آن را از پروردگار پرسيد، خداوند اشاره به سورا مبارکه «کهيعص» کرد و فرمود:کاف اشاره به کربلا است ، ها اشاره به شهادت عترت رسول خدا است.يا اشاره به يزيد و عين اشاره به عطش و صاد نشانه صبر حسين(ع)، در برابر مصائب است.

 زکريا با شنيدن اين سخن سه روز از مسجد خارج نشد و از ورود مردم به آنجا جلوگيري کرد و تمام سه روز را گريست و مرثيه سرايي کرد.(4)

 

5- حضرت خضر و موسي(ع): روايت است که در قضيه معروف همسفر شدن موسي و خضر، حضرت خضر(ع) از مصيبت هاي خاندان پيامبر ياد کرد و هر دو به شدت گريستند.

 مسلماً يکي از عظيم ترين اين مصيبت ها حادثه عاشورا است.که حضرت خضر(ع) به نقل آن پرداخته است.(5)

 

6- حضرت موسي(ع): در طور سينا بارها اتفاق افتاد که خداوند مصيبت مي خواند و حضرت موسي(ع) گريه مي کرد. مورد زير يکي از روضه هاي خداوند بر امام حسين(ع) است.

 خداوند در پاسخ حضرت موسي از قاتلان امام حسين(ع) فرمود :طغيانگران از امت جدش در کربلا او را شهيد خواهد کرد.اسبش شيهه کنان به هر سو مي دود و از ظلم امتي که فرزند دختر پيامبر خود را کشتند تظلم و دادخواهي مي کند.بدن او پس از شهادت بدون غسل و کفن بر روي خاک ها و سنگ ها افکنده مي شود . اموالش غارت و زنان و خاندانش به عنوان اسير به شهرها برده مي شوند، يارانش را مي کشند و سرهايشان و سر امام حسين(ع) بر فراز نيزه ها مي رود.عطش جان فرزندانشان را مي گيرد و پوست سالخوردگان را پژمرده مي کند . هر چه فرياد رس و پناهنده مي خواهند، کسي به کمکشان نمي شتابد.

 موسي(ع) بر آنچه برحسين و يارانش مي گذرد گريست. خداوند باز فرمود: «اعلم انه من بکي عليه او ابکي او تباکي حرمت جسده علي النار؛ آگاه باش هرکس بر او بگريد و يا دگران را بگرياند و يا خود را به حالت گريه در آورد بدنش بر آتش جهنم حرام خواهد شد.(6)

 

7- حضرت عيسي(ع): هنگامي که حضرت عيسي (ع ) با حواريون از سرزمين کربلا مي گذشت متوجه آهواني شدند که آنجا گرد آمده و مي گريستند.حضرت عيسي (ع) نيز در آنجا نشست و شروع به گريه کرد . حواريون بدون اينکه از علت گريه عيسي آگاه باشند گريه کرده و عرض کردند ، اي روح خدا چه چيز تو را گرياند؟ فرمود: اينجا سرزميني است که فرزند احمد و فرزند بتول در آن کشته مي شود.(7)

 

8- پيامبر اسلام حضرت محمد(ص): بررسي روايات نشان مي دهد مصيبت امام حسين(ع) پيامبر اکرم را بيش از انبياي ديگر مي آزرد و گريه هاي او نيز بيشتر بود.زيرا اولاً امام حسين(ع) فرزند دختر اوست و ثانياً پيامبر اکرم همواره امام حسين و قاتلان او را مي ديد و همين صحنه ها ياد آور خاطره شهادت جان سوز فرزندش بود و سبب گريستن حضرت مي شد.

 

در اينجا مناسب است به چند مورد از گريه ها ي پيامبر بر امام حسين(ع) اشاره کنيم.

 - در روز هفتم ولادت امام حسين(ع) ، پيامبر نوزاد را بر دامان گزارد و گريه کرد.

 اسماء که نظاره گر صحنه بود از گريه حضرت در روز اول و هفتم پرسيد پيامبر فرمود(ص) فرمود:«ابکي علي ابني تقتله فئته الباغيه کافره من بني اميه لعنهم الله لا ينال شفاعتي يوم القيامه؛ بر اين فرزندم مي گريم که گروه طغيان پيشه کافر از بني اميه او را خواهند کشت خدا آنان را لعنت کند شفاعت من در قيامت شامل آنها نمي شود.» (8)

 

- امام حسين (ع) يک ساله بود که 12 فرشته خدمت پيامبر(ص) رسيدند و ضمن مرثيه سرايي تسليت گفتند. (9)

 - روزي حضرت اميرالمومنين(ع) پيامبر اکرم را گريان ديد، پرسيد آيا کسي شما را ناراحت کرده است؟ پيامبر (ص) فرمود: خير جبرئيل برايم خبر آورد که حسين(ع) در کنار رود فرات به شهادت مي رسد. سپس پيامبر مقداري از تربت امام حسين(ع) را که جبرئيل آورده بود به اميرالمؤمنين داد. از چشمان حضرت امير(ع) نيز اشک جاري شد.(10)

 خداوند متعال به همه ما توفيق گريه و عزاداري همراه با معرفت را بر سيدالشهدا(ع) ويارانش عطا فرمايد.

 

منابع:

 1) بحارالانوار،علامه مجلسي،ج 44، ص 245

2) الخصايص الحسينيه،شيخ جعفر شوشتري، ص 192

3) بحارالانوار، علامه مجلسي، ج 44، ص 226

4) همان ، ج 44، ص223

5) همان ، ج 13،ص 279

6) همان، ج 44،ص 308

7) همان، ج 44، ص 253

8) الخصائص الحسينيه ، شوشتري، صفحه 109

9) بحارالانوار، علامه مجلسي، ج 44، ص 250

10) همان، ج 44، ص 247

 

حسين ولي اللهي 

 كارشناس امور فرهنگي و تبليغ اداره تبليغات اسلامي شمال غرب تهران

 

سه‌شنبه 6 دی 1390 - 14:13


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری