شنبه 29 مهر 1396 - 12:10
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

پاي منبر معرفت

 

روابط عمومي اداره كل تبليغات اسلامي استان تهران

 

پيامدهاي بيماري در كلام معصومين

 


بيماري ، پديده اي نيست كه جز بدبختي و سختي اثر ديگري نداشته باشد. ائمه معصومين به ما مي آموزند كه بيماري براي مؤمنان ، نه تنها عذاب الهي نيست ، بلكه مي تواند نتايج و فوايدي به همراه داشته باشد.  توجه و دقت به برخي از اين نتايج و آثار، دل را در لحظات بيماري آرام مي کند و تحمل آن را لذتبخش. به برخي از اين آثار در كلام ائمه اطهار (عليهم السلام) اشاره مي كنيم:

 

- دوري از غفلت:

تندرستي ، يكي از نعمت هاي خداوند است، اما گاهي انسان را مغرور و او را از ياد خداوند غافل مي كند.

هرگاه لحظات سخت در زندگي او پيش آيد ، با تلنگري به شيشه دل از خواب غفلت بيدار شده و ضعف و کوچکي خود را به ياد مي آورد و غرور كاذبش را دور مي ريزد.

امام باقر (ع) در اين باره مي‌فرمايد: «الجَسَدُ إذا لم يَمرَضْ أشِرَ و لا خَيرَ في جَسَدٍ يَأشَرُ؛ جسم اگر بيمار نشود، سرمست مى شود و در بدنى كه سرمست شود، خيرى نيست.»  (1) 

 

- پاكي جسم:

ارتكاب به گناهان، بر روي جسم انسان تأثيرات بدي مي گذارد كه برخي از بيماري ها اين تأثيرات سوء را سوزانده و از بين مي برند. رسول گرامي اسلام (ص) فرمود: « بيمارى، تن را از گناهان مى پالايد، همچنان كه دم (و کوره) آهنگرى، ناخالصى آهن را مى زدايد.»  (2)

 

- پاكي روح:

بيماري ، مي تواند روح زنگار بسته را شستشو دهد. تحمل تب و رنج ناشي از بيماري ، آلودگي هاي گذشته را مي شويد. در اين خصوص امام رضا (ع) فرموده است: « الْمَرَضُ لِلْمُؤْمِنِ تَطْهِيرٌ وَ رَحْمَةٌ ؛ بيمارى، مايه پاكى و رحمت مؤمن است.»  (3) 

 

- افزايش صبر و بردباري:

در زندگي انسان ها ، همواره گرفتاري و سختي هايي وجود دارد و اين ناراحتي ها ، براي برخي ، بيشتر از ديگران است. اما آنچه مهم است ، صبر كردن در مقابل مشكلات و ناملايمات زندگي است و پيدا كردن راه حل براي آن .

زندگي مانند يک جنگ است که بايد در برابر سختي ها و مشكلات آن دست و پنجه نرم کرد.

خداوند نيز گاهي به وسيله بيماري، روحيه انسان را براي روزهاي سخت تر آماده مي سازد. در اين خصوص ، در روايتي آمده است كه امام صادق (ع) فرمود: « هر كس شبى بيمار شود و آن را نيكو بپذيرد و خدا را شکر و سپاس گويد، كفاره شصت سال عمر او خواهد بود. راوى مى‏گويد: گفتم: معناى نيكو پذيرفتن آن چيست؟ فرمود: بر رنج و ناراحتى آن صبر كند.»  (4)

 

- کفاره گناهان

مي دانيم كه هر عملي ، عکس العمل و هر اشتباهي، تاواني دارد. چه خوب است که اين جريمه و عقاب در همين دنيا پس داده شود و چيزي براي آخرت، باقي نماند. حضرت علي (ع) مي فرمايد:

«إذا ابتَلَى اللّهُ عَبداً أسقَطَ عنهُ مِنَ الذُّنوبِ بقَدْرِ عِلَّتِهِ ؛ هرگاه خداوند بنده اى را دردمند كند به اندازه بيمارى اش گناهان او را مى زدايد.»  (5)

گويي خداوند نمي خواهد که بنده اش ، به خاطر ارتكاب به گناه در آتش سوزان جهنم بسوزد ،به همين خاطر آتشي کوچک مهيا كرده و او را در تب و تاب بيماري مي سوزاند و بدين وسيله از گناهان او مي گذرد.

حضرت محمد (ص) مي فرمايد:

«المَريضُ تَحاتُّ خَطاياهُ كَما يَتَحاتُّ وَرَقُ الشَّجَرِ ؛گناهان شخص بيمار، همچون برگ درخت، مى ريزد.» (6) 

 

- عبادت

تحمل بيماري ، عبادت محسوب مي شود و انسان در ايام بيماري مي تواند با صبر و حوصله، به فكر تهيه توشه اي براي آخرتش باشد و عبادات فراواني براي خود ثبت كند.

پيامبر خدا (ص) به امام علي (ع) فرمود:

«اي على! ناله مؤمن بيمار چون تسبيح است و فريادش تهليل و خوابش در بستر بيمارى عبادت است و پهلو به پهلو شدنش جهاد. » (7)

 

در مجموع بيماري، انسان را از کارهاي روز مره مي اندازد و عبادت و خدمت رساني او را کاهش مي دهد. اما خداوندمتعال پاداش بزرگتري به بيمار عنايت مي كند.

روزي پيامبر خدا (ص) سر به آسمان برداشت و لبخندى زد. اصحاب علتش را پرسيدند. حضرت فرمود:

« از دو فرشته اى تعجب كردم كه از آسمان به زمين فرود آمدند و به سراغ بنده مؤمن درستكارى در جايگاه نمازش رفتند تا عمل روز و شب او را بنويسند. اما وى را در نمازگاهش نيافتند. پس به آسمان رفتند و عرض كردند: اى پروردگار ما! به سراغ فلان بنده مؤمنت در مصلايش رفتيم تا عمل شبانه روز او را بنويسيم، اما پيدايش نكرديم و او را در دام (بيمارى) تو يافتيم؟

خداوند فرمود: براى بنده من، تا زمانى كه در دام من است، مانند خير و ثوابى را بنويسيد كه در زمان سلامتيش انجام مى داد. زيرا بر من است كه وقتى سلامتى را از او باز مى گيرم، اجر كارى را كه در زمان تندرستى اش مى كرده است، برايش بنويسم.» (8)

 

 

منابع:

مشكات الأنوار، 487

بحارالأنوار، ج 81، ص 197

ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص 193

همان

دعائم الاسلام, ج 1، ص 218

ميزان الحکمه، ج 10، ص 490

مكارم الأخلاق, ص 439

الكافي، ج 3، ص 113


  صديقه مقدس پور

 

چهارشنبه 20 مهر 1390 - 11:12


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری