دوشنبه 1 آبان 1396 - 20:47
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

فرهنگي و هنري

 

نيما نوربخش

 

مردي در خط آتش

 

نگاهي به کارنامه سينمايي داوود رسوليان به مناسبت بزرگداشتش در جشنواره فيلم فجر


داوود رسوليان با نام اصلي فريدون رسوليان در سال 1341 در تهران متولد شد. او فارغ التحصيل سينما از دانشکده سينما و تئاتر است. رسوليان پس از پايان جنگ تحميلي، توسط مرحوم رسول ملاقلي پور وارد سينما در عرصه جلوه هاي ويژه دفاع مقدس شد.

 او فعاليت سينمايي خود را با فيلم «دولتو»(رحيم رحيم پور) به عنوان مدير جلوه هاي ويژه آغاز کرد. رسوليان در بيش از 50 فيلم مسئوليت جلوه هاي ويژه را بر عهده داشته است که از شاخص ترين آنها مي توان به فيلم هاي: «نينوا»(رسول ملاقلي پور)، «بلمي به سوي ساحل»(رسول ملاقلي پور)، «مجنون»(رسول ملاقلي پور)، «مردي شبيه باران»(سعيد سهيلي)، «وقتي همه خواب بودند»(فريدون حسن پور)، «روز برمي آيد»(بيژن ميرباقري)، «فرزند خاک»(محمد علي باشه آهنگر)، «بدرود بغداد»(مهدي نادري) اشاره کرد.

 او همچنين در فيلم هاي «بلمي به سوي ساحل»، «پرواز در نهايت»(محمد مهدي عسگرپور)، «پناهنده»(رسول ملاقلي پور)، «خط آتش»(فريد و سيد علي سجادي حسيني) و «لکوموتيوران»(اصغر نصيري) به عنوان بازيگر حضور داشته است. رسوليان تا کنون دو بار جايزه جشنواره فيلم فجر را از آن خود کرده، و سه بار در جشن خانه سينما برگزيده شده است.

رسوليان درباره چگونگي آشنايي با جلوه هاي ويژه در گفتگو با بولتن جشنواره گفت:«دوران جنگ هيچ اطلاعي از اصول جلوه هاي ويژه نداشتيم. هيچ کس هم نبود که در اين زمينه راهنمايي مان کند، اما به هر حال بايد فيلم هايي ساخته مي شد تا تاريخ جنگ هميشه زنده بماند. اولين نفري بودم که در فيلم هاي بعد از انقلاب و دوران جنگ وارد سينما شدم و جلوه هاي ويژه اولين فيلم دفاع مقدس را به عهده گرفتم. ورودم به اين عرصه فقط به دليل آشنايي ام با رسول ملاقلي پور بود و علاقه اي که به حفظ تصاوير دوران جنگ داشتم. براي همين پيشنهاد دادم اين کار را انجام دهم و از همان زمان شروع کردم به آزمون وخطا.

با همين روش شروع کردم و هر بار بهتر از دفعه قبل کار را پيش مي بردم. اما متاسفانه با گذشت زمان و گسترده شدن تجهيزات روز دنيا، هيچ وقت امکانات خوبي در اختيارم قرار نمي گرفت و کسي حاضر نمي شد هزينه بالايي براي اين کار متقبل شود. جالب اينجاست که الان بعد ازگذشت 20 سال، همه از من انتظار دارند «ترميناتور 2» بسازم، اما هيچ کس نمي پرسد مسئولان سينما، چقدر امکانات در اختيار گسترش اين کار گذاشته اند؟»

رسوليان درباره اينکه حضورش در جبهه ها چقدر در فعاليت هايش موثر بوده است، گفت:«حضورم در جبهه تاثير خيلي خوبي روي کارهايم داشت. با تمام وجود صحنه ها را درک مي کردم و براي بازسازي شان مشکل چنداني نداشتم. نه تنها من، بلکه تمام بچه هاي جنگ که الان کار فيلمسازي مي کنند، ذهنيت شان درست، لحظه طراحي صحنه ها به کمک شان مي آيد. حتي بارها پيش آمده زمان ساختن فيلم، ساعت ها بنشينيم و با يکديگر خاطرات جنگ را مرور کنيم که مثلا براي اين صحنه اگر از ساختار جلوه هاي ويژه در کدام عمليات استفاده کنيم، بهتر است.»

رسوليان درباره جايگاه جلوه هاي ويژه در دانشگاه ها گفت:«هر کدام از دانشگاه هاي دنيا را که بگرديد، رشته اي با عنوان جلوه هاي ويژه( special effect) پيدا نمي کنيد. جلوه هاي ويژه، بيشتر از اينکه به شکل آکادميک باشد، تجربي است. شايد در برخي دانشگاه ها چند واحد عمومي براي دانشجويان سينما به اين منظور اختصاص داشته باشند اما با اين بحث هاي تئوريک، عملا کسي نمي تواند وارد ميدان عمل شود. من بعد از شروع کار، وارد دانشگاه شدم و در رشته سينما، گرايش کارگرداني خواندم، اما هيچ اطلاعي در اين زمينه به من اضافه نشد تا اينکه تصميم گرفتم به عنوان موضوع پايان نامه روي اين مسئله کار کنم. آن زمان چيزي به عنوان پايگاه اينترنتي براي جستجوي مطالب وجود نداشت و مجبور شدم تمام سفارتخانه ها را براي کسب اطلاعات زير پا بگذارم.»

رسوليان درباره خطرات جلوه هاي ويژه هم گفت:«استفاده از مواد منفجره واقعي هنگام بازسازي صحنه هاي جنگ، خطرات زيادي به همراه داشت. بارها اتفاق مي افتد که بچه ها هنگام استفاده از اين وسايل، آسيب جدي ببينند. هيچ يک از بچه هاي جلوه هاي ويژه، خاطره بسيار ناراحت کننده شهادت مرحوم سيد علي سجادي حسيني را که سر صحنه فيلم«خط آتش» بر اثر يک اتفاق تير خورد، از ياد نمي برند يا شهادت قاسم دهقان که روي مواد منفجره قرار گرفت و متاسفانه از بين مان رفت. اما با اين حال به دليل گران بودن مواد منفجره شبه واقعي و متقبل نشدن اين هزينه از سوي هيچ يک از مسئولان، مجبوريم باز هم با وجود احتمال خطر بسيار بالا، از آنها استفاده کنيم.»

رسوليان درباره تدريس اين رشته و انتقال تجربيات خود گفت:« با اينکه به تحصيل اين رشته در ايران هم مثل کشورهاي ديگر دنيا اهميت چنداني داده نمي شود، توفيق اين را داشته ام که چند دوره آکادميک و  لابراتوار براي علاقه مندان برگزار کنم. الان گروهي از بچه هايي که به نسبت توانايي بهتري در اين زمينه دارند، دور خودم جمع کرده ام تا تجربياتم در مورد تمام ريزه کاريهاي اين حرفه را در اختيارشان قرار دهم. در حال حاضر، شايد در کل 12-10 نفر  در تمام کشور هستند  که کار جلوه هاي ويژه  را انجام مي دهند که از اين ميان، شايد 5-4 نفرشان  واقعا بر کار مسلط  باشند. بنا براين کار سنگيني روي دوش اين چند نفر قرار دارد و حيف است اين حرفه يا بهتر بگويم هنر به نسلهاي بعد منتقل نشود.»

داوود رسوليان به همراه اصغر پورهاجريان و محمدرضا شرف الدين ومحسن روزبهاني، سينماگراني هستند که نقشي اساسي در رشد وگسترش جلوه هاي ويژه در سينماي ايران داشته و همچنان دارند.

 

 

يكشنبه 8 اسفند 1389 - 9:24


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری