شنبه 29 مهر 1396 - 11:48
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

پاي منبر معرفت

 

حجت الاسلام داود كميجاني

 

آسيب شناسي مناسک عاشورا – 2

 

 

افراط در ابراز احساس به اهل بيت(ع)

 

 از ديگر آسيب­هاي شايع در هيئات سوگواري حسيني، اشاعة احساسات افراطي و «غلاوي­گري» در خصوص اهل بيت(ع) در خلال مراسم مي­باشد، در اين موارد گاه اشعار مرثيه خوانان و حتي گاه سخنان واعظان و در نتيجه رفتار شرکت کنند­گان در مراسم به گونه­اي است که در ذهن يک ناظر بي­طرف و تاحدي غريبه، شائبة امام پرستي را تداعي مي­کند تا امام دوستي. البته اين مسلم است که امامان ما هر يک انسان کاملي بوده­اند و عرشيان و فرشيان همه به آنها مباهات مي­نمايند اما بايد دانست که آنان نيز مانند رسول خدا(ص) تنها يک انسان بوده­اند،[1] و هرگز در جايگاه خدايي و پرستش قرار نمي­گيرند. هر کلام نامعقولي در خصوص پرستش آنان مانند «حسين الهي»، مسلماً کفر و گوينده آن محکوم به ارتداد است، آنگاه که گفته مي­شود «خدا کند خدايي اگر که تو به خواهي، حسين جان»، کلامي کفرآميز گفته شده که با «توحيد ربوبي» خداوند در تعارض است.

البته از زمان امامان(ع) تا حال، کساني بودند که آنان را با القاب فوق بشري مي­خواندند و يا حتي به نوعي معتقد به الوهيت آنها بوده­اند، اما اين امر مؤکداً توسط خود اهل بيت(ع) منع شده است و حتي در مواردي قائلان آن مورد لعن ايشان قرار گرفته­اند. در تاريخ تشيع به اين افراد «غلاوي» مي­گفتند که در نزد شيعه و سني «مُرتد» و خارج شده از دين قلمداد مي­شدند.[2]

در واقع ذکر اين چنين هجويات و موهومات در اشعار و سخنان خطبا و مداحان را بايد تلبيس شيطان دانست. اين گونه بيان­ها (و به اصطلاح شطحيات)، کفر و تحريف حقايق اهل بيت(ع) هستند و در عين حال باعث تخريب چهره شيعيان در بين ديگر جوامع اسلامي مي­گردد. ما بايد امامان را دوست داشته و از شيوه زندگي و مذهب آنان پيروي کنيم، نه اينکه فقط موهومانه به آنها عشق بورزيم و همچون کسي که به شبحي نوراني نگاه مي­کند، در حالة نوراني آنان سردرگم شويم. عشق غايي بنده، فقط بايد به خالق رئوف و مهربانش تعلق بگيرد و بس؛ شايد علت ضعف عبوديتي که در مردم و حتي گاه در برخي هيئتي­ها ديده مي­شود، اين باشد که ما عشق به خدا را تجربه نکرده‌ايم و يا او را با عشق، پرستش نمي‌کنيم. در نتيجه از عبادت لذت نمي بريم و در انجام آن کاهل مي­شويم.

 

  

1. قرآن ، سوره کهف آيه 110.

2. از غلاويان معروف مي­توان به ابوالخطاب اشاره کرد که به حلول خداوند در امام صادق(ع) قائل شد. او توسط امام، مورد لعن قرار گرفت. وي در زماني که به دستور حاکم شرع به مرگ محکوم شد، گفت بيش از ده هزار حديث به نفع شيعه جعل نموده است.

 

شنبه 13 آذر 1389 - 12:33


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری