پنجشنبه 30 شهريور 1396 - 16:59
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

پاي منبر معرفت

 

حجت الاسلام داود كميجاني

 

جايگاه دنيا در عوالم حياتي انسان

 

 

از مجموعه آنچه از حيات انساني در آيات قرآن بيان شده، مي­توان استفاد نموده که انسان در طي مراحل کمال هستي خويش، در هفت عالم سير مي­کنند که به ترتيب عبارتند از:

-   «عالم ذر»، که در آن ارواح انساني خلق شده و به آنها فطرت الهي داده شد (عالم الست)؛

-   «عالم خلق»، هنگامه­اي که روح و جسم انسان ممزوج شدند؛

-   «عالم صُلب»، عرصه­اي که انسان در ساختار توليد مثل قرار گرفته و به اسپرم،  اُوُل و ژن­ها، تبديل شده است؛

-  «عالم رحم»، که همان دوران جنيني انسان است، آن زمان که نطفه در رحم مادرش شکل مادي آدمي را به خود مي­يابد؛

-   «عالم دنيا»(عالم شهود)، عالمي که عرصه زندگي انسان از زمان تولد تا مرگ او را در بر مي­گيرد؛

-   «عالم برزخ» که عالم کسب معرفت حقيقي است، از زمان مرگ تا روز قيامت را در بر مي­گيرد؛

-  «عالم آخرت» که سراي توقف و سرانجام انسان است، سعادت و شقاوت انسان در اين جهان نمود مي­يابد و انسان در بهشت يا دوزخ اين عالم ساکن خواهد شد.

هر يک از اين عوالم عرصه­اي براي طي بخشي از روند تکاملي انسان هستند و خداوند به ضرورت و بر اساس حکمت بالغة خويش آنها را براي رشد انسان خالق نموده است. از تعاليم اسلامي بر مي­آيد که انسان به عالم دنيا آمده تا در طول زندگي خويش در اين عالم، رشد يافته و براي حيات بالاتري در سراي آخرت آماده شود، همان گونه که در عالم رحم و در حالت جنيني رشد نمود تا براي زندگي در اين دنيا آماده شود. در اين نگارش، زندگي جز يک روند پوياي تکامل نيست و آن کسي زنده است که با تلاش و کوشش از نقصان به کمال حرکت کند. علي الواقع رکود و توقف در مسير رشد، ذاتاً با هويت زندگي در تعارض است، و براي انساني که هر روز بايد قدم­هاي جدي به سوي تکامل بردار، توقف و سکون، يک خسران بزرگ و يک افول قطعي است، چنانکه امام علي (ع) مي­فرمايد:

 «من ساوا يوماه فهو مغبون»،

«هر کس دو روزش مساوي ‏باشد پس زيان کردن است».[1]

بدين معنا زندگي نيکو زندگي است که با تلاش سازنده و پويايي مستمر همراه باشد، هر روزي که اينگونه باشد روز مثبت زندگي خواهد بود.



[1] - وسائل الشيعه، حر عاملي، ج 16، ص 94.

 

دوشنبه 22 شهريور 1389 - 8:56


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری