يكشنبه 29 مرداد 1396 - 16:16
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

گفتگو

 

اكرم اماني

 

انيميشن بيننده را متوجه كودك درون خود مي كند

 

 

گفت‌وگو با مسعود صفوي رئيس مركز انيميشن حوزه هنري

 

نمي‌دانم نام شكرستان را شنيده‌ايد يا نه، همان انيميشني را مي‌گوييم كه مركز مطالعات و توليدات فيلم انيميشن حوزه‌ي هنري سازمان تبليغات‌اسلامي زحمت توليدش را كشيده است.

همان شكرستاني كه نمايندگان شبکه‌هاي عرب‌زبان، ايتاليايي، فرانسوي و تايلندي براي خريداري آن ابراز تمايل کرده‌اند و اين نشان مي‌دهد توانسته‌ايم در سطح معيارهاي بين‌المللي بازار انيميشن گام برداريم.

خوب است بدانيم، آماده‌كردن انيميشن «شكرستان»، اتمام فيلم سينمايي انيميشن كشور به زبان انگليسي براي حضور در بازارهاي جهاني، تاسيس كارگاه‌هاي توليد انبوه انيميشن با سرعت و كيفيت، ايجاد كارگاه‌هاي كميك استريپ و آماده‌كردن كتاب‌هاي تخصصي در فعاليت‌هاي پنج ساله‌ اين مركز انيميشن قرار دارد.

شكرستان بهانه‌اي بود تا به سراغ مسعود صفوي، رييس مركز مطالعات و توليدات فيلم انيميشن حوزه‌ي هنري برويم و با وي درباره ديگر فعاليت‌هاي انجام شده در اين مركز به گفت‌و‌گو بنشينيم.

 

در ابتدا تعريفي از انيميشن براي خوانندگان ما ارائه كنيد؟

انيميشن يعني متحرك‌سازي و جان‌بخشي به يك نقاشي كه گاهي آن را پويانمايي هم مي‌خوانند.

 

انيميشن تلويزيوني و انيميشن سينمايي يعني چه؟

انيميشن تلويزيوني يعني اينكه ما بايد آن صفحه كوچك تلويزيون را پر كنيم و تعداد فرم‌هاي آن كمتر است اما در انيميشن سينمايي هم تعداد كاراكترها بيشتر است و هم تعداد فرم‌ها كه (24 فرم در ثانيه است) كاملاً بايد رئال باشد و حركت طبيعي به نظر بيايد، اما در تلويزيون به 5 تا 12 فرم مي‌رسد.

در انيميشن سينمايي بك‌گراند بايد پر باشد چون بسيار مهم است اما در تلويزيون اين چنين نيست.

 

تفاوت بين انيميشن 2 بعدي و 3 بعدي در چيست؟

انيميشن دو بعدي كاملاً نقاشي تخت است مثل كارتون سيندرلا، هفت‌ كوتوله، پينوكيو و... اما انيميشن 3 بعدي حجم دارد و مثل موجود زنده بعد دارد و دوربين در اطراف آن حركت مي‌كند مانند كارتون شرك و آپ. اما الان كارتون‌هايي مي‌سازند از تركيب اين دو انيميشن كه هم نقاشي است و هم بعد دارد مثل كارتون قورباغه و شاهزاده.

 

قبل از بحث در مورد انيميشن ايران به طور مختصر بفرماييد وضعيت انيميشن از ابتدا تا حال در جهان به چه صورت بوده است؟

از چند دهه پيش سينما تقريباً عمرش با هنر مردمي همزمان بوده است منظورم از هنر مردمي در اين مصاحبه اين است كه مخاطبش عامه آماري مردم است و گردش مالي در آن اتفاق مي‌افتد از رمان تا نقاشي كه مورد پسند مردم بوده و سينما سر آن هرم قرار گرفته است. وقتي سينما شروع شد و كمپاني‌ها ديدند كه مي‌توانند خودشان را بچرخانند به فكر افتادند كه ژانر جديدي را بياورند تا اكثريت مردم را جذب كند و زماني كه چنين اتفاقي بيفتد جنگ پنهان و پيدا در بين هنرها به وجود مي‌آيد تا آن چيزي كه بالاترين فروش را دارد جذب كنند.

انيميشن از چند دهه پيش به صورت تجربي آغاز شد كه در ايران ما با خاطرات كمپاني ديزيني آن را به ياد داريم، همانطور كه ما تاريخ سينما را با تاريخ هاليوود مي‌شناسيم انيميشن سينمايي نيز با ديزيني شروع شد كه يكي از پرفروش‌ترين سينماي تاريخ جهان بود؛ يعني صنعت سينما كه به بزرگسالان فكر مي‌كردند تصميم گرفتند به جمعي از كودكان هم فكر كنند و فيلم‌هاي مخصوص به آن‌ها بسازند و به مرور زمان به اين نتيجه رسيدند كه انيميشني بسازند كه مخاطب بزرگسال داشته باشد و هر كس را متوجه كودك درون خود كند. مثل فيلم «راتاتوي» كه تمام بزرگسالان را به سوي خود جذب كرد و بدين صورت بود كه سينماي انيميشن آغاز به كار كرد كه ابتداي امر فقط به كودكان فكر مي‌كردند اما بعد به سمت بزرگسالان هم رفتند و الان پرفروش‌ترين فيلم‌هاي جهان فيلم‌هاي انيميشن هستند. به طور مثال درآمدي كه از فروش فيلم «آپ» up به دست مي‌آيد هيچ وقت قابل مقايسه با فيلم رئال نيست. فيلم‌هاي پردرآمد امروز يا فول انيميشن‌اند و يا رئال انيميشن مثل ارباب حلقه‌ها. البته تعداد افرادي كه در اين 2 سينما مشغول به كار هستند هم با هم متفاوت است. در سينماي رئال تعداد افراد محدود به بازيگر، كارگردان، تصويربردار و... مي‌شود اما در يك فيلم انيميشن تعداد كساني كه وارد كار مي‌شوند خيلي بيشتر از سينماي رئال است، به طور مثال چند پيش انيميشن «بازگشت نمو» در سينما 600 ميليون دلار فروش داشت و عروسك آن حدود 2 بيليون دلار فروش كرد يعني وسايل جانبي آن هم خيلي فروش داشت از لوازم‌التحرير، كتاب، عروسك تا وسايل اتاق كودك، عطر و...

انيميشن در جهان بسيار جديد و مهم و پولساز شده است.

 

به نظر شما از چه عناصري براي جذب مخاطب استفاده مي‌كنند؟ عناصر محتوايي يا ساختاري؟

در هر فيلم سينمايي قصه و داستان مهم‌ترين ركن به حساب مي‌آيد، شما به سينما مي‌رويد كه يك فيلم خوب ببينيد پس چيزي كه انسان را جذب مي‌كند و به دنبال خود مي‌كشد قصه يك فيلم است.

اما انيميشن هنر بزرگتري است وقتي شما فيلم رئال مي‌بينيد اين بازيگر است كه شما را هدايت مي‌كند حتي اگر بقيه عوامل داراي نقص باشد و تماشاگر غير حرفه‌اي باشيد متوجه خطاهاي آن نمي‌شويد ولي انيميشن چون نقاشي است اين چنين نيست، در انيميشن خطاهاي نور، پلان‌بندي، خطاهاي نقاشي، درست قرار ندادن كاراكترها و... به شدت معلوم مي‌شود چون در نقاشي خطاها به سرعت خود را نشان مي‌دهد.

بنابراين در فيلم انيميشن بايد همه چيز با هم «همپك» باشد شما نمي‌توانيد يك قصه خوب با كارگرداني خوب با يك بك‌گراند بد داشته باشي همه‌چيز بايد با هم قفل شده باشد و به هم بخورد.

در يك فيلم انيميشن همه عناصر از كارگرداني، قصه، موسيقي تانور، بك‌گراند و دوبله و... بايد دست به دست هم بدهند تا اين مجموعه بهم چسبيده تو ذوق نزند و فيلم موفقي باشد. به نظر من انيميشن كامل‌ترين اثر هنري است.

 

در خصوص محتوا و موضوع انيميشن چطور؟

تعاريف مختلفي دارد، يعني انيميشن بايد يك جوري وارد فضا و دنياي فان (fun- خنده) شود يعني دنيا و منطقش با دنيا و منطق ما كاملاً فرق داشته باشد. به طور مثال الان انيميشن «خانواده سيمسون‌ها» در بازار آمده كه در آن دنياي فان وجود دارد ولي، فضاي فان آن به فضاي تام و جري نمي‌رسد.

به نظر من براي محتواي انيميشن نبايد مرزي قائل شد، موضوعات ما بايد از گستره جهان باشد و براي كشف موضوع و بدست آوردن محتواي آن نبايد محدود باشيم.

 

آيا در انيميشن تقليل محتوا اتفاق مي‌افتد؟ يعني در واقع ما موضوع را براي بچه‌ها كوچك مي‌كنيم يا نه؟

بله معمولاً كارها را كوچك مي‌كنيم البته اين به بچه‌ها برنمي‌گردد اصولاً وقتي چيزي را از دنياي خيال روي كاغذ مي‌آوريم ناخودآگاه كوچك مي‌شود و هنگامي كه به تصوير تبديل مي‌شود باز هم كوچكتر مي‌شود.

به نظر من بعضي از محتواها را نبايد در چارچوب انيميشن ريخت مثل موضوعات مقدس حتي براي كودكان انيميشن حول محور تصوير مي‌چرخد و محتواهاي مقدس ما كلام و كلمه‌اند كه خيلي بزرگتر از تصوير هستند به خصوص موضوعاتي كه قصه ندارند را نمي‌توان از قالب كلام به تصوير كشاند. اگر دقت كنيد مي‌بينيد كه ما سال‌ها نتوانستيم قصه‌ها و محتواهايي كه حتي مقدس هم نيستند را تبديل به تصوير كنيم مثل شاهنامه، مثنوي به خاطر اينكه ما هنوز نتوانسته‌ايم ما به ازاي تصويري اين كلام را به دست بياوريم و سال‌ها تحقيق و مطالعه و پژوهش مي‌خواهد تا اين كار عملي شود.

 

فكر مي‌كنيد اين مسأله به اين موضوع برنمي‌گردد كه روشنفكران و انديشمندان ما ذهنشان كمتر فانتزي و تخيلي مي‌بينند و ما خيلي جدي به مسائل نگاه مي‌كنيم؟

بله، اين مسأله هم هست. ما در پارادوكس قرار داريم، ما حتي به جدي‌ترين مسائلمان به صورت شوخي نگاه مي‌كنيم. ما قوم ‌رندي هستيم اما از لحاظ تصاوير به شدت جدي به تصاوير نگاه مي‌كنيم ما در فضاهاي فان fun- قرار نداريم كه البته اين به تربيت ذهني ما برمي‌گردد. انيميشن قدرت تصوير دارد ما قوم كلام، گوشه‌ها، متلك‌ها، مزه‌هاي زباني هستيم، انيميشن متلگش زباني و گگش تصوير است. به طور مثال تام وجري هيچ حرف و واژه‌اي ندارد همه آن تصوير است.

انيميشن ما خيلي پرمحتوا است وقتي در بازار خريد و فروش مي‌شود غربي‌ها مي‌گويند انيميشن ما خيلي فلسفي و سخت است چون زبانمان سخت است. آن‌ها در يك ساعت انيميشن مي‌خواهند يك مطلب را برسانند ولي ما از بس كه مطلب، محتوا، شعر و... داريم مي‌خواهيم در يك ساعات كل مسائل را بگوييم و حل كنيم در حالي كه انيميشن يك ساعته بايد يك پيام كوتاه داشته باشد و سرگرم‌كننده باشد.

 

چه راهكار آموزشي وجود دارد بحث انيميشن ما از بحث كلامي فاصله بگيرد وارد بحث تصوير و به بحث فانتزي نزديكتر شود؟

البته ما نبايد الگويمان را صددرصد مثل غربي‌ها كنيم يعني زبان خود را بگذاريم و دنبال تصوير آن‌ها برويم، اما به هر حال اين صنعت براي غربي‌ها است با اين حال انيميشن جمعي‌ترين صنعت هنر جهان است و شغل كاملاً جمعي است يعني كارگاهي است كه تمام چرخ‌دنده‌هايش به هم قفل شده است اگر يكي از بخش‌هاي خدمات، كارگرداني، انيماتور، تهيه‌كننده و... لنگ بخورد اتفاقي فاجعه‌آميز رخ مي‌دهد و آن كار اصلاً در محتوا درنمي‌آيد. اما اينكه ما چطور مي‌توانيم گگ‌ كلامي را به تصوير نزديك كنيم و انيميشن خود را باور كنيم اين هم موضوعي جمعي است. ما بايد ادبيات، دين‌شناس، كلام‌شناس، جامعه‌شناس و... را دور هم جمع كنيم تا يك كار خوب از آب دربيايد. در انيميشن‌هاي خارجي حدود 7 دقيقه اسم اول فيلم مي‌آيد ولي براي ما 30 ثانيه هم نمي‌شود. پس براي ساختن يك اثر خوب بايد عوامل بالا را در نظر بگيريم در حالي كه يكي از ضعف‌هاي ما اين است كه نمي‌توانيم كنار هم بنشينيم و كار كنيم و دوم اينكه عادت نكرديم آدم‌هايي با رشته‌‌هاي مختلف و متفاوت كنار هم قرار بگيرند و كار كنند؛ حتي آدم‌هاي يك رشته هم نمي‌توانند كنار هم كار كنند. پس به طور كلي اگر ما اين سه قاعده را رعايت كنيم در كارمان موفق بوده‌ايم: 1- تمرين كنار نشستن 2- در يك فيلم از رشته‌هاي ديگر هم استفاده كنيم 3- بايد بچه‌هايمان را به كتاب خواندن عادت بدهيم.

 

انيميشن ايران در چه وضعيتي قرار داشته است و الان داراي چه وضعيت و جايگاهي است؟

ما حدود 50-60 سال است كه انيميشن كار مي‌كنيم آدم‌هاي پيشكسوت و سازمان‌هاي پيشكسوت داريم، به طور مثال؛ كانون پرورشي و فكري كودكان كه اولين كارگاه‌ها در آنجا تشكيل شد.

ما بيشتر در فضاي مينياتور و قصه‌هاي ايراني قديم كار كرديم. به طور كلي مي‌توانيم انيميشن را در ايران به 2 بخش تقسيم كنيم: 1- انيميشن ما قبل از صنعتي 2- انيميشن صنعتي. در كشور ما انيميشن را بيشتر به عنوان يك هنر نگاه مي‌كنند در حالي كه به عنوان يك صنعت به كار مي‌رود. به طور مثال شما مي‌توانيد به خاطر علاقه سالي يك فيلم كوتاه بسازيد. خب اين انيميشن هنري است اما در انيميشن صنعتي بايد زمان محدود باشد و بودجه مشخص باشد و خط توليد معيني داشته باشد و...

به نظر من نقطه عطف انيميشن در ايران را بايد انيميشن صنعتي بدانيم، كه اين امر در ايران وجود نداشت و يكي از دلايلي كه اين مراكز راه‌اندازي شد همين امر بود كه انيميشن زياد در ايران توليد مي‌شد اما انيميشني كه قابل رقابت و مورد استقبال بازارهاي جهاني باشد وجود نداشت.

 

به نظر شما كارهاي آقاي يغمائيان در اين بخش صنعتي، حرفه‌اي قرار مي‌گيرد؟

هم آقاي يغمائيان و هم خود ما در فضايي كه انيميشن ايران بپسندد زحمت بسيار كشيده‌ايم ولي هنوز براي رقابت با انيميشن جهاني فاصله داريم. ما بايد انيميشن صنعتي توليد كنيم و وجه مميزه مشخص داشته باشيم كه بازارهاي جهاني به دنبال ما بيايند.

 

البته بحث آقاي يغمائيان را به اين دليل مطرح كردم كه ايشان 3 انيميشن ساختند كه حتي در داخل كشور استقبالي از آن‌ها نشد و بازاري پيدا نكرد. با اينكه ايشان تلاش كردند و استانداردهاي جهاني را هم رعايت كردند فكر مي‌كنيد علت اصلي اين مشكل چه بود؟

من فقط يكي از كارهاي آقاي يغمائيان را ديدم و به نظر من اين كار منتقدان است كه بايد بيايند و كار را نقد كنند ولي به نظرم چند دليل وجود داشت كه از كار استقبال نشد؛ اول اينكه آن كار يك انيميشن سينمايي تلويزيوني بود دوم اينكه در سكانس‌بندي، كات‌ها، دكوپاژ، انتخاب قصه و... مشكل داشت.

شما ببينيد انيميشن «يوسف نبي» در خارج و داخل كشور ساخته شده است اما تفاوت آن دو بسيار فاحش است. در كل همين كه آقاي يغمائيان اين جرأت را داشتند كه به شكل خصوصي عده‌اي را جمع كردند و كاري ارائه دادند بسيار قابل احترام و ارزش است.

 

البته من به اين دليل خواستم كه قبل از ايجاد اين مركز بالاترين سطح انيميشن كه در ايران ساخته شده است را بررسي كنيم تا لزوم راه‌اندازي اين مركز را بفهميم و اينكه بدانيم مشكلات انيميشن بيشتر به بخش‌ مالي و اعتباري برمي‌گردد و يا فني و نرم‌افزاري است.

اولاً اين مركز با يك فيلم سينماي شروع شد بعد به اين نتيجه رسيديم كه روي مسائل مختلف به طور كامل بررسي و تحقيق كنيم. حدود 6 ماه مطالعه و تحقيق داشتيم و اينكه بفهميم با وجود كانون‌هايي كه داريم مثل كانون پرورشي و فكري، مركز صبا و... چرا بايد دوباره مركزي براي انيميشن راه‌اندازي كنيم؟ خب در مطالعاتمان متوجه اين نكته شديم كه ما انيميشن صنعتي نداريم كه براي ما درآمدزا و اقتصادي باشد؛ اينكه ما خط توليد نداريم، بودجه‌ها خيلي حداقل‌اند و همان را هم به صورت تقسيطي دريافت مي‌كنيم، در بازارهاي جهاني شركت نداريم و انيميشن خارجي را پخش نمي‌كنيم و از لحاظ زيباشناسي اين تربيت را پيدا نكرديم كه انيميشن فقط براي كودكان نيست، و اينكه انيميشن تلويزيوني فقط در بخش كودك پخش مي‌شود و پخش عمومي ندارد و... به همين دليل ترجيح داديم اين مركز تهيه و آماده شود البته به جز كارهاي مطالعاتي و تحقيقاتي كارهاي ديگري نيز انجام مي‌دهيم؛ به طور مثال در قسمت آموزش اين مركز با اين شعار درست شده است كه ما فقط نياز به نيروي متخصص داريم. همانطور كه گفتم انيميشن توليدي جمعي است و پشتيباني انيميشن هم يك كار جمعي است كه يكي از آن‌ها پول مي‌باشد.

 

شيوه‌ تحقيقاتي و مطالعاتي شما چقدر ميداني و يا خارج از كشور بوده است؟ و با چه متخصصاني صحبت كرده‌ايد؟

تحقيقات ما به چند بخش تقسيم مي‌شود: يك بخش كاملاً مربوط به آموزش است و نگاه مي‌كنيم كه بچه‌ها در بخش تخصصي انيميشن با چه چيزهايي آشنا نيستند آن بخش را در 3 مرحله طراحي مي‌كنيم، سالي 10 كتاب ترجمه و تأليف مي‌كنيم و تحويل سوره مهر مي‌دهيم- در واقع كتاب‌هايي كه در داخل خيلي كم هستند و يا اصلاً وجود ندارد را طراحي و تأليف و ترجمه مي‌كنيم.

كارگاه‌هايي تشكيل داديم كه مشكلات را بررسي مي‌كنند و 2 تا از بچه‌هايمان تحقيقات ميداني انجام مي‌دهند و بر اساس آن كلاس را تشكيل مي‌دهيم به عنوان مثال يكي از كلاس‌هاي ما كه بر اساس تحقيقات ميداني انجام شده سميناري است كه براي تهيه‌كنندگان بخش خصوصي گذاشته‌ايم و به اين نتيجه رسيديم كه آن‌ها از فضاي انيميشن بخصوص در فيلم‌هايي رئال- انيميشن اطلاعاتي ندارند، مي‌خواهيم چند سمينار يك روزه طراحي كنيم كه با فضاي انيميشن آشنا شوند، نمونه فيلم ببينند و جزوه‌هايي داشته باشند.

بخش ديگر ما كه بخش بين‌الملل يا بخش تحقيقات توسعه است كه بعضاً در بازارهايي شركت كردند و بازخورد آن را ديدند و بعضي از نمونه كارها را براي كمپاني‌ها فرستاديم كه حتي اگر كار را نمي‌خرند حداقل بگويند كه كار را پسنديدند يا نه به طور مثال انيميشن «شكرستان» در فضاي اسپانيا و فرانسوي زبان مورد پسند است اما در انگلستان اصلاً مورد توجه و پسند نيست.

يا اينكه ضعف‌هايي كه ما در بعضي از بخش‌هاي تكنيكي انيميشن داشتيم را برطرف كنيم: مثلاً ما در فيلم‌هاي سينمايي انفجار داشتيم كه الان انفجار واقعي زياد انجام نمي‌شود، ما گروه تحقيقي درست كرديم و در مركز با آن‌ها قرارداد بستيم، گروهي كه بتواند انفجار واقعي را طراحي كند و انجام دهد و انفجار واقعي طراحي شد كه از نظر اقتصادي خيلي به نفع مركز شد چرا كه هم مي‌تواند انفجار فيلم‌هاي سينمايي را انجام بدهد و هم اينكه آن را آموزش دهد.

اين تقريباً كليت تحقيقاتي بود كه در اين مركز انجام مي‌دهيم.

 

از نظر سخت‌افزاري چه امكانات و تشكيلاتي داريد؟

اين كار را بر اساس پروژه در اينجا انجام مي‌دهيم. يعني ما سخت‌افزار نمي‌خريم كه در اينجا بگذاريم بر اساس پروژه كار مي‌كنيم يعني اگر فيلم سينمايي يا سريال داشته باشيم مي‌بينيم به چه چيزهايي نياز داريم و آن‌ها را تهيه و تأمين مي‌كنيم.

 

اين كار بر اساس استانداردهاي جهاني است؟

بله، كاملاً چون سرعت توليد در كشور ما بسيار پايين است در گذشته 13 قسمت 1 يا 2 سال طول مي‌كشيد، 90 قسمت شكرستان 5/1 سال توليد كشيد.

شيوه توليد باعث مي‌شود در سخت‌افزار و تكنيك تأثير بگذارد. الان يكي از بهترين كارگاه‌هايي كه در كشور وجود دارد كارگاه فيلم سينمايي است كه در اينجا طراحي شده است و سخت‌افزارهايش كاملاً به روز است. يك چيز ديگر كه جدا از پروژه‌هاي ديگر ساخته شده و همه مي‌توانند از آن استفاده كنند و يك هفته از ساخت آن مي‌گذرد (ريذفارم) است كه به پروژه‌هاي داخلي مركز كمك مي‌كند و احتمالاً فاز دوم آن كه فاز تكميلي آن است مي‌تواند به پروژه‌هاي خارج از مركز هم خدمات ارائه دهد و اجاره داده شود.

 

تصور مي‌كنم شما همزمان در حين تحقيقات و مطالعاتي كه در كارهاي سخت‌افزاري انجام مي‌داديد توليد هم داشتيد اگر مي‌شود مقداري هم راجع‌ به توليداتتان بگوييد كه چه توليداتي انجام داده‌ايد؟

من بر اين اعتقادم كه هيچ كار و تحقيقاتي را بدون توليد نمي‌توان در كشور انجام داد، توليداتي كه ما در اين مدت داشته‌ايم عبارتند از: يك فيلم سينمايي، 90 قسمت شكرستان، نقاشي‌هاي سرگردان علي درخش، سريال آقاي كامبيز درم‌بخش، مجموعه كارهاي بزرگمهر، جنگل صورتي، يك كار عروسكي كليد زده شده و تحقيقات يك كار جنگي به اتمام رسيده است و امسال هم يك فيلم سينمايي كليد زده شد و يك سريال به نام «كودك نابغه»، مجموعه‌هاي سينمايي، كميك استريك، توليد كتاب توليد بازي ديجيتال و...

 

ارزيابي شما از محصولات به چه شكل صورت مي‌گيرد؟ يعني بخشي به عنوان بخش ارزيابي داريد؟

بله، مثلاً ارزيابي سريال‌ها را به عهده روابط‌عمومي تلويزيون مي‌گذاريم و در بخش كتاب هم سوره مهر اين كار انجام مي‌دهد.

 

البته نظر من بيشتر روي ارزيابي كيفي توليداتتان بود؟

بله. در آن بخش هم ما هر كاري را كه بخواهيم توليد كنيم اول در قصه كار را به نتيجه مي‌رسانيم اگر سريال ما براي كودكان باشد قصه كه تمام شد آن را به هنرمندان متخصص آن رشته نشان مي‌دهيم و گاهي به مخاطبانمان هم مي‌دهيم. به طور مثال يك قسمت از كار توليد شده‌مان را به مهد كودك‌هاي سطح شهر برويم و از هر منطقه 3 يا 4 مهدكودك را انتخاب كرديم و پخش كرديم اگر بازخورد آن از لحاظ آماري خوب بود كار را ادامه مي‌دهيم مثلاً تغييراتي كه در بعضي از بازخوردها داشتيم بعضي از كاراكترها را كه خودمان روي آن حساب مي‌كرديم در بازخوردها حذف كرديم.

 

آيا هدف اصلي اين مركز در آموزش‌ها ايجاد استاد در اين زمينه‌ها و رشته‌هاست؟

نه، ما فقط قصد و شعارمان در بخش آموزش انيميشن تربيت نيروي متخصص مي‌باشد. نيروي متخصصي كه كاري را كه دارد آموزش مي‌دهد را بلد باشد، مثلاً در كلاس آموزش عروسك‌گرداني اين كار را به طور حرفه‌اي بلد باشد حال اگر زمينه‌هاي ديگري را هم ياد گرفت مهم نيست مهم اين است كه براي آن كاري كه آموزش و تخصص ديده، متخصص بيرون بيايد.

كاري كه ما در آموزش استان‌ها انجام داديم بدين صورت بود كه از اواخر پارسال تصميم گرفتيم از 30 ادارات استان حوزه هنري يك كارگاه 7-5 نفري داشته باشيم، رفتيم و از تمام استان‌هاي حوزه هنري خواستيم كه تمام پرونده‌هاي هنرمندانشان را كه در اين زمينه كار كردند را براي ما بفرستند حدود 700 پرونده كه 500 تا از آن‌ها كاغذي و 200 تا هم ديجيتال بود براي ما فرستاده شد از بين آن‌ها 60 نفر انتخاب شدند كه به تهران آمدند و در حوزه اقامت كردند و يك سوي كلاس‌هاي فشرده 10 روزه از 8 صبح تا 9 شب در رشته‌هايي كه برايشان انتخاب شده بود با اساتيد مطرح كشور براي آن‌ها ترتيب داديم بعد آن‌ها به شهر خودشان بازگشتند و هر نفر، 2 نفر نيرو بياورند و يك گروه سه نفري تشكيل بدهند و يك كار 1 دقيقه‌اي براي ما بسازند و ما آن كارها را نگاه مي‌كنيم و از بين آن‌ها دوباره انتخاب مي‌كنيم و در طي 3 دوره به اين صورت آزمايش و انتخاب مي‌شوند تا سال ديگر گروه 7-5 نفره داشته باشند اما اين 7 نفر نيروي متخصص ما باشند و كارشان را صددرصد بلد باشند.

 

در بخش‌هاي مختلف انيميشن شايد زياد نگران متخصص نباشيم و به نظر مي‌آيد كه چندان دچار مشكل نباشيم اما در بخش كارگرداني و ديزاينر مشكل داريم، در اين زمينه چون كار حرفه‌اي است بايد كسي وجود داشته باشد كه كاربلد باشد و شناخت خوبي نسبت به مسائل داشته باشد و مسائل را همه‌جانبه نگاه كند و انواع مسائل تخصصي را بشناسد. دراين زمينه چقدر كار كرده‌ايد و چه اقداماتي انجام داده‌ايد؟

بله كاملاً حق با شماست، ما در چند زمينه‌اي كه فرموديد مشكل اساسي داريم. خب ما كلاس‌هايي گذاشتيم و كار هم كرديم ولي موفقيتي كه بتوانم بگويم رضايت‌بخش بوده را كسب نكرديم كه بتوانيم بگوييم از كلاس‌هايمان چند كارگران خوب و حرفه‌اي بيرون آمدند، اين چنين نبوده و نيست.

كاري كه ما در اين بخش توانستيم انجام بدهيم اين بوده كه چند كارگردان خوب را شناسايي كرديم و ديديم كه به خاطر مسايل مالي يا زمان كم، level كارشان را پايين آوردند خب نشستيم با آن‌ها صحبت كرديم و گروهي كار كرديم يعني در واقع در جمع كارگردان‌هاي زنده دنبال كارگردان خوب گشتيم دليل اين كار هم اين بود كه چون بعضاً آن‌ها كار را خوب مي‌شناسند و بلد هستند و فقط به خاطر مشكلاتي كه عرض كردم دچار مشكل مي‌شوند و تصميم گرفتيم آموزش‌ اين بخش را با آن‌ها شروع كنيم.

 

به عنوان آخرين سؤال چشم‌انداز آينده مركز را چطور مي‌بينيد؟

اولاً كه حاج‌آقاي خاموشي خيلي روي انيميشن نظر دارند و خيلي به ما كمك كردند، به نظر مي‌رسد كه ما الان در مركز به يك نقطه عطفي رسيده‌ايم، ما بايد توليد انبوه در داخل و خارج از كشور داشته باشيم، نبايد در اين زمينه دچار ضعف بشويم. توليد كار اولمان تمام شد بايد پيش توليد كار دوممان را شروع كنيم و پشت سر هم سريال داشته باشيم و فقط بايد مسئله‌ پخش را با تلويزيون حل كنيم و مهم‌ترين مسئله ما مسئله حل تداوم توليد است كه نبايد ضعف و نقصي در اين زمينه داشته باشيم.

و مسئله بعد اينكه بايد ژانرهاي جنگي را هم انتخاب كنيم و وارد فضاي يك فيلم سينمايي ايراني و وارد پرده‌هاي سينماي ايران بشويم ژانر عروسكي‌مان را هم بايد شروع كنيم؛ در كنار همه اين‌ها تحقيقاتمان را هم ادامه دهيم.

 

 

سه‌شنبه 29 تير 1389 - 10:44


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری