پنجشنبه 8 تير 1396 - 16:55
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

پاي منبر معرفت

 

روابط عمومي اداره كل تبليغات اسلامي استان گلستان

 

درياي دعا

 

 

وَ قالَ رَبُکُمُ ادعُوني اَستَجِب لَکُم اِنَّ الَّذينَ يَستَکبِرُونَ عَن عِبادَتي سَيَدخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرينَ"(و پروردگارتان گفته است: مرا بخوانيد تا شما را اجابت کنم، بي­ترديد کساني که از پرستش من تکبر مي­ور­زند، زودا که سرافکنده وارد دوزخ شوند)/سورۀ مبارکۀ غافر؛ آيۀ شريفۀ60.

دعا واقعي­ترين نياز انسان براي رسيدن به اوج کمالات روحي است. دعا مرکب راهوار عروج از قيد و بند جاذبه­هاي دروغي و پست دنياي مادّي به قرب و لقاي الهي است. بهترين کلام در راه شناخت ارزش دعا پس از سخن خدا، بيانات گُهربار رسول مکرم اسلام (صلّي الله عليه و آله و سلّم) و ائمۀ هدي (عليهم السلام) مي­باشد.

پيامبر(ص) مي­فرمايند: «دعا مغز و روح عبادت­هاست». علي(ع) نيز مي­فرمايند: «دعا سپر مؤمن ـ در مقابل بلاها ـ است و اگر درب خانه­اي را زياد بکوبي، عاقبت به رويت باز مي­شود». امام صادق(ع) نيز در اين باره مي­فرمايند: «آري اجابت­ها و هدف­ها در پناهگاه دعاها مانند باران در ميان ابرها مخفي و پنهان است».

امام خميني (رحمت الله تعالي عليه) اين سلالۀ مطهر حضرت زهراي مرضيه (سلام الله عليها) نيز که انقلاب شکوهمند اسلامي ما به برکت دعاي سحر و اشک نيمه­شب وي به پيروزي رسيد و گامي بس سترگ در نيل به حکومت جهاني حضرت ولي عصر (عجّل الله تعالي عليه) برداشت، دعا را بعنوان قرآن صاعد معرفي نموده که از پيشوايان بزرگ ديني براي ما به وديعه گذاشته شده و از زمين به آسمان مي­رسد. به يُمن توکل بر خدا و توسل به ائمۀ اطهار(ع) است که کيد دشمنان در امواج پُرتلاطم دنياي معاصر از انقلاب و جامعۀ ما دور شده و به کرانه­هاي امن و آرامش رسيده است. 

انسان امروزي علي­رغم در اختيار داشتن امکانات مادّي و برخورداري از رفاه نسبي، به علّت محروم ماندن از برکات و لذايذ مناجات و ارتباط با خدا، پيوسته در نگراني و اضطراب به سر مي­برد و روح او نيز با تمتعات مادّي سيراب نخواهد شد. دعا و نيايش در پرتو بندگي و طاعت حق در زندگي روزمره يکايک افراد بشر نيز تأثير شگرف و خارق­العاده­اي دارد و کمک شاياني به سازندگي مادّي و معنوي فردي مي­کند.

يکي از امور مهم در برقراري رابطۀ انسان با خدا و از جمله ضروريات اسلام، دعا مي­باشد. در قرآن کريم و روايات اولياي دين، احاديث فراواني رسيده که خداوند مسلمانان را به دعا ترغيب نموده و به استجابت آن وعده داده است.

دعا پديده­اي فطري و از اساسي­ترين نيازهاي روحي و رواني انسان است که در تمام کاوش­هاي روان­شناختي، ضرورت وجود آن تأييد شده است. به دليل همين رابطۀ دعا با فطرت است که آن را مايۀ آرامش و تسکين دردهاي روحي انسان و کاهش شديد اضطراب دانسته­اند. در قرآن کريم از دعا بعنوان راه خودسازي، خداشناسي و رابطۀ ميان انسان و خداوند ياد شده است.

حقيقت دعا يعني توجه به خداوند متعال و درخواست رحمت و عنايت او در سرشت هر مخلوقي، چه انسان و چه غير انسان نهفته است که رشتۀ وجود همۀ آن­ها به ذات بي­نياز او پيوسته است، او پديدآورنده و پرورش­دهندۀ مخلوقات و تنها پناهگاه به هنگام سختي و ناتواني است. انسان بدون ارتباط با خداوند و دلبستگي به او در نگراني و پريشاني به سر مي­برد بخصوص در وقت بيچارگي و درماندگي اين حالت استغاثه و مددخواهي از خداوند در انسان بيشتر آشکار مي­گردد و بي­آنکه کسي او را تعليم دهد، خود به خود به درگاه الهي روي مي­آورد و التماس مي­کند.

تاريخ دعا با شروع آفرينش همراه بوده است. آدم و حوا در بهشت و بعد از هبوط به زمين نيايش­هايي داشته­اند که بعضي از آن­ها در آيات قرآن کريم و احاديث معصومين(ع) بيان گرديده است، همچنين از ساير انبياي الهي(ع) و امّت­هاي آنان در آيات و روايات، دعاهاي بسياري نقل شده است. 

دين بر پايۀ عبادت استوار است و مغز عبادت، دعا است که خود بهترين عبادت و نزديک­ترين راه به سوي خداوند است. حضرت علي (عليه السلام) فرمودند: «محبوب­ترين اعمال نزد خداوند در زمين دعا است».  

دعا و درخواست حوائج از خدا منحصر به الفاظي نيست که از لسان مبارک پيامبر اکرم (صلّي الله عليه و آله و سلّم) و اهل بيت (عليهم السلام) بيان شده باشد. لذا انسان در مقام دعا آزاد است و در هر حال و در هر کجا که هست و به هر لغت که برايش ممکن است مي­تواند اظهار نياز به درگاه خداي بي­نياز برد و آن چه در دل دارد، به زبان آورد و با پروردگارش در ميان بگذارد و از او رفع حاجاتش را بخواهد. 

اما در اين ميان ممکن است انسان عادّي به بسياري از ارزش­هاي والاي خويش پي نبرده و آنچه در تأمين سعادت وي نقش دارد را درک نکرده باشد و تمام توجهش صرف يک سلسله مطالب کوچک و کم­ارزش گرديده، آن­ها را به عنوان حوائج اصيل و مهم از خداوند بخواهد.

 البته ممکن است آدمي به هنگام دعا و عرض نياز به درگاه خدا نتواند آن گونه که شايستۀ مقام خداوندي بوده در حدّ کمال و ادب به آداب دعا بپردازد و نداند که چه بايد بخواهد و چگونه بايد بخواهد، از اين رو چه بهتر است که در اين مرحله نيز سر به آستان مقرّبان درگاه و عارفان به شئون بندگي يعني خاندان عصمت و وحي(ع) بگذارد و از زبان آن بزرگواران به دعا و مناجات با خدا بپردازد و از اقيانوس­هاي بيکراني که براي ما به وديعه گذاشته شده است، استفاده نمايد.

 

 

حسين حسين­زاده

کارشناس فرهنگي ادارۀ تبليغات اسلامي شهرستان مينودشت

 

چهارشنبه 23 تير 1389 - 9:51


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری