پنجشنبه 23 آبان 1398 - 2:44
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

گزارش

 

نيما نوربخش

 

استعدادهايي كه نياز به حمايت دارند

 

گزارشي از مشكلات تئاتر شهرستان‌ها

 

مهم‌ترين مشكل تئاتر دولتي ايران در سال 88، به گفته ايرج راد، مديرعامل خانه تئاتر، كمبود بودجه، امكانات، سالن و نبود امكاني براي اشتغال‌زايي هنرمندان عرصه تئاتر بود. بهزاد فراهاني، بازيگر پيشكسوت تئاتر، سينما و تلويزيون هم درباره اصلي‌ترين مشكلات تئاتر ايران، از فقر اين هنر و بيكاري خيلي عظيم فارغ‌التحصيلان رشته‌هاي تئاتري نام مي‌برد و معتقد است كه حمايت دولت از تئاتر كم است. اين در حالي است كه كل بودجه تئاتر به گفته حسين پارسايي، مدير اداره كل هنرهاي نمايشي، 4 ميليارد و 500 ميليون است كه اين رقم در مقابل بودجه يك باشگاه ورزشي اصلاً رقمي نيست. وي ادامه مي‌دهد: «در ايران حدود 480 انجمن نمايش در شهرها و شهرستان‌ها وجود دارد و اين بدان معناست كه فارغ‌التحصيلان تئاتر گسترده شده‌اند، اما ارتش عظيمي از درام‌نويس، كارگردان، طراح و بازيگر بيكار هستند!» او پيشنهاد كرد كه امنيت شغلي براي سرمايه‌گذاري در تئاتر ايجاد شود.

اين امنيت شغلي تا زماني كه تمامي ساز و كارهاي تئاتر، دولتي است، امكان‌پذير نيست. او مي‌گويد از آنجا كه دولت سرمايه‌گذار تئاتر محسوب مي‌شود، درخواست‌ها و چشمداشت‌هايي را هم عنوان مي‌كند.

«استعدادهاي غبار گرفته»

در اين ميان، تئاتر شهرستان‌ها با وجود داشتن قابليت‌هاي فراوان به دلايل مختلف دچار ضعف و كاستي‌هايي است كه نتيجه آن در عرصه تئاتر مسلي و بين‌المللي انعكاس مي‌يابد.

بسياري از هنرمندان عرصه تئاتر به دليل نبود امكانات فرهنگي و هنري لازم به تهران كوچ كرده‌اند. با توجه به چنين روندي، تئاتر در شهرهاي مختلف كشور با وجود خيل علاقه‌مندان به حوزه‌هاي هنرهاي نمايشي، باعث دلسردي، نوميدي و هدر رفتن استعدادهايي خواهد شد كه بخش عظيمي از سرمايه‌هاي فرهنگي كشور به شمار مي‌روند.

بهمن مرتضوي، هنرمند كرمانشاهي درباره علت ضعف و نارسايي موجود در تئاتر شهرستان‌ها معتقد است: «مراكز هنري استان‌ها به دليل نبود آموزش صحيح، از تئاتر روز عقب مانده‌اند و اين پسرفت تا آنجا ادامه داشته كه كلاسي آموزشي تئاتر مفهوم ديگري پيدا كرد و نشاني از تئاتر دراين كلاس‌ها نبود» او معتقد است كه اوايل دهه 80 بسياري از فارغ‌التحصيلان، به اجبار به دانشگاه هنر و به ويژه تئاتر راه يافتند و به همين دليل تئاتر شهرستان‌ها بيش از پيش ضعيف شده است.

او مي‌گويد: «نبايد از ياد برد كه تئاتر شهرستان‌ها بخش وسيعي از تئاتر كشور را شامل مي‌شود و بسياري از بزرگان حوزه هنرهاي نمايشي كه در تهران فعاليت دارند از شهرهاي ديگر آمده‌اند.»

«قطب‌هايي كه حمايت نمي‌شوند»

شكي نيست وقتي كه تئاتر در شهرستان‌ها از كمترين امكانات محروم باشد، به موازات آن استعدادهاي علاقه‌مندان اين عرصه هم شكوفا نمي‌شود.

يك كارگردان كرمانشاهي تئاتر در اين باره مي‌گويد كه استعدادهاي بسيار خوبي در زمينه تئاتر داريم كه به حمايت مسئولان نياز دارند. عباس نبي عامراين، وضعيت تئاتر استان كرمانشاه را نامناسب ارزيابي مي‌كند و مي‌افزايد: «انجمن‌ها در استان تعطيل شده‌اند و فعاليت خاصي ندارند. نبود يك مكان مناسب و ثابت براي فعاليت گروه‌هاي نمايشي در استان و هزينه بالاي اجراي نمايش مشكلاتي را براي هنرمندان به وجود آورده و اين باعث هدر رفتن استعدادها شده است.»

وي يادآور مي‌شود كه تئاتر ما امروز خاص يك عده شده و علاقه‌مندان به آن را فرهنگيان، فرهيختگان، دانشجويان و در كل يك قشر خاص تشكيل مي‌دهند. بني‌عامريان با اشاره به استعدادهاي جوان و حمايت‌ نكردن از آنان تصريح مي‌كند كه اكثر هنرمندان كه در كار تئاتر و نمايش فعال هستند شغل ثابت و منبع درآمدي ندارد و از اين راه نمي‌توانند امرار معاش كنند و همين موضوع مشكلاتي را براي آنان به وجود آورده است.

«محدوديت بودجه، تقاضاي فراوان»

معاون فرهنگي حوزه هنر ياستان كرمانشاه درباره بودجه‌اي كه به گروه‌هاي نمايشي استان تعلق يافت، مي‌گويد: «13 درصد از كل بودجه اين حوزه به تئاتر و گروه‌هاي نمايشي تعلق مي‌گيرد كه البته مانند سال 88 از ساير منابع هم 2 درصد به آن تعلق خواهد گرفت.» زهرا پورخوش ادامه مي‌دهد كه اين بودجه در زمينه‌هاي توليدات، سلسله ميزگردهاي تخصصي نمايشي، جلسات نقد و بررسي آثار نمايشي، برگزاري كارگاه‌هاي تخصصي تئاتر بانوان، برگزاري تئاتر ماه، حمايت‌هاي مالي و ارائه تسهيلات به استعدادهاي جوان و امور ديگر صرف مي‌شود. وي درباره عرضه حمايت‌ها و تسهيلات به گروه‌هاي نمايش مي‌افزايد كه اين حمايت شامل برگزاري كارگاه‌هاي آموزشي، بازبيني نمايش‌ها و هزينه‌هاي كمكي براي حضور در جشنواره‌هاي كشوري است كه البته بايد نمايش‌هاي مورد حمايت در راستاي اهداف حوزه هنري و با محوريت ديني باشد.

حوزه هنري استان كرمانشاه درباره وضعيت تئاتر استان معتقد است بودجه موجود، كفاف كمك به همه گروه‌هاي نمايشي را نمي‌دهد و اين موضوعي است كه اعتراض هميشگي هنرمندان را به دنبال دارد. البته نبود سالن‌هاي استاندارد و حمايت نكردن نهادهاي دولتي، از موارد ديگري است كه هنرمندان هميشه با آن درگير هستند.

 

چهارشنبه 22 ارديبهشت 1389 - 14:7


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری