شنبه 28 مرداد 1396 - 8:22
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

پاي منبر معرفت

 

سازمان تبليغات اسلامي

 

نماز از منظر آيت الله بهجت (ره)

 

 

* نماز، بالاترين وقت ملاقات و استحضار و حضور در محضر خدا است[1]... نماز براي خضوع و خشوع جعل شده است با همه مراتب خضوع و خشوع.

*   نماز، عروج مؤمن است و عروج، مستلزم قرب و لقاء است... مؤمن بعد از لقاي او، نه تنها به سراغ حبشيّه [زن زشت، کنايه از غير خدا] نخواهد رفت، که خيال او را هم نخواهد کرد.

  * اين احساس لذت در نماز، يک سري مقدمات خارج از نماز دارد، و يک سري مقدمات در خود نماز، آن چه پيش از نماز و در خارج از نماز بايد مورد ملاحظه باشد و عمل شود اين است که: انسان گناه نکند و قلب را سياه و دل را تيره نکند. و معصيت، روح را مکدّر مي کند و نورانيّت دل را مي برد. و در هنگام خود نماز نيز انسان بايد زنجير و سيمي دور خود بکشد تا غير خدا داخل نشود يعني فکرش را از غير خدا منصرف کند.

* يکي از عوامل حضور قلب اين است که: در تمام بيست و چهار ساعت، بايد حواسّ (باصره، سامعه و...) خود را کنترل کنيم؛ زيرا براي تحصيل حضور قلب، بايد مقدماتي را فراهم کرد! بايد در طول روز، گوش، چشم و هم چنين ساير اعضا و جوارح خود را کنترل کنيم!

* اگر بدانيم اصلاح امور انسان به اصلاح عبادت، و در رأس آنها نماز است، که به واسطه خضوع و خشوع و آن هم به اعراض از لغو محقق مي شود، کار تمام است.

* همين نماز را که ما با تهديد به چوب و تازيانه و عقوبت جهنمي شدن در صورت ترک آن، انجام مي دهيم، آقايان [اولياء] مي فرمايند: از همه چيز، لذيذتر است.

* همين امور ساده و آشکار مثل نماز، بعضي را بر سماوات مي رساند، و براي عده اي هيچ خبري نيست؛ براي بعضي اعلي علّيّين است، و براي بعضي هيچ معلوم نيست که آيا اين معجون، شور است و يا شيرين!

* در کلمات امير المؤمنين (ع) آمده است: «وَاعْلَمْ اَنَّ کُلَّ شَي ءٍ مِنْ عَمَلِکَ تَبَعٌ لِصَلاتِکَ؛ بدان که تمام اعمالت، تابع نمازت مي باشد»

 از حديث «تَنَعَمُّوا بِعِبادَتي فِي الدُّنْيا فَاِنَّکُمْ تَتَنَعَّمُونَ بِها فِي الاْخِرَةِ؛ در دنيا به عبادت من متنعّم شويد، زيرا در آخرت، به همان متنعّم خواهيد شد.» بر مي آيد که عبادات، قابليت تنعّم را دارد؛ ولي ما عبادات را به گونه اي به جا مي آوريم که گويا شلاق بالاي سر ما است... گويا داروي تلخي را از روي ناچاري مي خوريم.

 *  وقتي بنده از پيشگاه مقدس حضرت حقّ بازمي گردد، اوّلين چيزي را که سوغات مي آورد، سلام از ناحيه او است. در دعاي مسجد کوفه آمده است: «اللَّهُمَّ اَنْتَ السَّلامُ، وَمِنْکَ السَّلامُ، وَاِلَيْکَ يَرْجِعُ، وَيَعُودُ السَّلامُ، حَيِّنا رَبَّنا مِنْکَ السَّلامُ؛ خداوندا، تو خود سلامي و سلام از ناحيه تو است و به سوي تو بازمي گردد. پروردگارا، ما را به سلام از ناحيه خود تحيّت گوي»

* چه قدر تناسب دارد تکبير براي ورود به نماز، و تسليم براي خروج از آن !... در تکبير، اکبر مناسب است... يعني تمام امور دنيا و همه بزرگها را کنار بگذاريد؛ چون خداوند متعال اکبر است... نمازگزار با تکبير، در حرم الهي وارد مي شود؛ ولي ما چه مي دانيم که‌اينها يعني چه! در روايت است که «لَوْ عَلِمَ المُصَلّي ما يَغْشاهُ مِنْ جَلال اللَّه لَمَا انْفَتَلَ عَنْ صَلاتِهِ؛ اگر نمازگزار مي دانست که از جلال الهي چه چيزهايي او را فرا گرفته است، هرگز از نماز روي بر نمي گرداند»

 *  ذکر خدا در حال نماز، بهترين ذکر است؛ چون نماز به منزله کعبه است و نمازگزار در کعبه و حرم اَمن الهي داخل شده و بناگذاشته است که از باب تکبير، داخل و از باب تسليم، خارج شود.

 http://www.hawzah.net

 

سه‌شنبه 3 آذر 1388 - 9:5


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری