شنبه 2 شهريور 1398 - 23:9
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

يادداشت

 

داود ميرزايي مقدم

 

رمضان؛ هشدار براي دوري از غفلت

 

 

و أبارك لكم بقرب حلول شهر رمضان المبارك اعاده الله علينا و عليكم بالخير و البركه و كل عام و انتم بصحه و عافيه و لا تنسونا من الدعاء

اشاره:

روزها و ماه‌ها از پس هم آمدند و رمضاني ديگر رسيد. ماهي براي خودسازي و اندوختن توشه‌اي براي سفر آخرت. همه مي‌دانند که رمضان ماه بهار قرآن و انس با قرآن است اما فرق است ميان آن‌ها که مي‌دانند و آن‌ها که از قرآن بهره‌ي فکري و عملي مي‌برند! گويا خداوند متعال بخاطر وجود خصلت نسيان در انسان اين ماه را قرار داده تا به او تذکر دهد گرفتار طبيعت مادي خويش نشود و بکوشد تا خويشتن خويش را دريابد. فراموش نکنيم قرآن، روح و قلب ماه رمضان است و بدون روح و قلب، انتظار حيات معنوي از اين ماه نمي‌رود! حيف است که از ماه رمضان برايمان فقط گرسنگي و تشنگي بماند.

 
 

    و امير مومنان علي(ع) در شأن قرآن فرمودند: «در قرآن بينديشيد که بهار قلب‌هاست.»
    و نيک بايد توجه نمود که حضرت امام صادق(ع) فرمودند: « شب قدر، قلب ماه رمضان است.»

هشدار براي دوري از غفلت:

حضرت علي (ع) در خطبه‌اي مردم را از غفلت دور ساخته و آنان را به لزوم پناهندگي به خدا هشدار مي‌دهند. آري بايد به اين انسان فراموشکار، دمادم و لحظه به لحظه هشدار داد تا مبادا غافل شود.

اميرالمومنين (ع) مي‌فرمايند:

«اگر شما مي‌ديديد آنچه را که افراد نوع شما پس از عبور از دالان اسرارآميز مرگ ديدند، شيون مي‌کرديد و به اضطراب مي‌افتاديد و به شنيدن حقايق تن در مي‌داديد و اطاعت از حقايق مي‌کرديد. ولي آنچه که رهسپاران ديار خاموش ديده‌اند، از ديدگاه شما پوشيده است و به زودي اين حجاب از جلو چشمان شما برطرف مي‌گردد.»

به نظر مي‌رسد بهترين زمان براي تفکر در اين مضامين بلند، سحرگاهان ماه مبارک رمضان است. اگر با دقت به عبارات اين خطبه‌ي شريف، نگريسته و در معناي آن تدبر کنيم بدون شک، تغييرات جدي در تفکر و رفتارمان پديد مي‌آيد. اگر بيشتر دقت کنيم و بتوانيم به عظمت گوينده‌ي اين سخنان عميق تفکر کنيم فکر مي‌کنم حيران شويم. چراکه آن حضرت آنچه را مي‌ديدند، مي‌فرمودند!

مولاي متقيان و شهيد رمضان در فراز بعدي اين خطبه مي‌فرمايند:

«اگر شما مي‌خواستيد ديده بگشاييد و واقعيات را ببينيد، وسايل بينايي در اختيار شما گذاشته شده است. اگر مي‌خواستيد گوش بازکنيد و واقعيات را بشنويد، شنيدني‌هايي که واقعيات را با گوش شما آشنا بسازد، طنين‌انداز گشته است. اگر مي‌خواستيد راه رشد و هدايت را در پيش بگيريد، اين راه براي شما باز است. از روي حقيقت به شما مي‌گويم: حوادث و حقايق عبرت‌انگيزي براي شما آشکار است (خود را به ناداني نزنيد). شما از آنچه که بايد خودداري کنيد، جلوگيري شده‌ايد و از طرف خداوند متعال بعد از رسولان آسماني کسي جز بشر، تبليغ نمي‌کند.»

اين‌ها را که خوانديد مضامين خطبه 20 نهج‌البلاغه است. براستي چه فرصتي براي بينايي و شنوايي با بصيرت، بهتر از ماه رمضان سراغ داريم. رمضاني که همه از آن به «رمضان کريم» ياد مي‌کنيم. چه اطاعت و الفتي بهتر از اطاعت خداوند و انس با معشوق حقيقي در ماه انس با قرآن. مگر نه اينست که خداوند براي اولياء و دوستان خاصش، مأنوس‌ترين مونس‌هاست و اگر آن‌ها را غربت به وحشت اندازد، ياد خدا مونس تنهايي آن‌هاست و معناي عشق حقيقي و عرفان حقيقي همين انس با خداست. همين همدم و آميخته شدن با کمال مطلوبست. چه فرصت‌هاي غنيمت و پر ارزشي داريم و بي‌توجه از کف‌مان مي‌رود.

بعضي‌ها را مي‌بينم قبل از ماه رمضان دائم به دنبال اخبار کميت و کيفيت ارزاق ماه رمضان و قيمت گوشت و مرغ و خرمايند. بعضي‌ها را مي‌بينم که آخ آخ و واي واي‌شان بلند است براي اينکه چکار کنيم با اين روزهاي بلند و گرم تابستان! اما شيرين‌تر از اين‌ها بعضي‌ها را هم مي‌بينم که براي حلول ماه مبارک رمضان و بهره‌مندي معنوي از آن لحظه‌شماري مي‌کنند. در جايي خواندم وقتي انسان مي‌ميرد در ديار برزخ روزه‌ها و نمازهاي هر کدام از ماه‌هاي رمضانش به مانند جواني خوش‌سيما و معطر در کنارش حاضر مي‌شود و در آن لحظات سخت برزخ ياريش مي‌کند. انشاءالله براي ما نيز چنين باشد.

وقتي به مضامين بلند و عميق خطبه‌ي 70 نهج‌البلاغه مي‌نگريستم خيلي غصه‌دار شدم که نکند ما هم گرفتار اين نفرين حضرت شويم. حضرت علي‌(ع) در سحرگاه روزي که ضربت شهادت بر تارک مبارکشان زده شد فرمودند:

«نشسته بودم که چشمم اختيار از دستم ربود و در رؤيا فرو رفتم. رسول خدا بر من ظاهر گشت و عرض کردم: اي پيامبر خدا، از امت تو چه کجي‌ها و خصومت‌ و لجاجت‌ها ديده‌ام. پيامبر فرمود: بر آنان نفرين کن. گفتم: خداوندا، بهتر از آنان را به جاي آنان به من عنايت فرما و براي آنان به جاي من شري را جانشين بساز.» 

و بعدها تاريخ چه واضح و آشکار، حقيقت اين دعا را نشان داد!

شريف رضي گفته است: مقصود اميرالمؤمنين(ع) از «اود» کجي و از «لد» خصومت است و اين از فصيح‌ترين سخنان است. در متن اصلي خطبه آمده‌ است: «يا رسول‌الله، ماذا لقيت من الأود واللدد؟ ... »

بيش از اين سخن را به درازا نمي‌کشم. اينک اين ماه مبارک رمضان و اين هم ما و فرصتي دوباره! شما را بخدا اگر از خواندن اين چند کلمه نکته‌اي آموختيد و براي ماه مبارک رمضان 1430 تصميم جدي گرفتيد در دعاهاي سحر و افطار، براي اين کمترين و بنده‌ي خطاکار نيز دعا کنيد. يا حق!

أريد منكم الدعاء الخالص قل:
اللهم أيما آمرئ شتمني وآذاني أو نال مني

 
اللهم اني عفوت عنه، فأعف عنه،
اللهم أنا عفوت عن عبادك، فإجعل لي مخرجا أن يعفو عبادك عني،
اللهم أنت السميع العليم .

 

 

چهارشنبه 4 شهريور 1388 - 13:42


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری