دوشنبه 5 تير 1396 - 19:58
پر بازديدهاي اين گروه
  • موردي يافت نشد

گفتگو

 

سيدرضا آباقي

 

رمضان ماه عبوديت و بندگي است

 

 

گفتگو با حجت الاسلام سيد اسماعيل حسيني سرپرست اداره کل امور فرهنگي سازمان تبليغات اسلامي

اشاره

اگرچه ماه مبارک رمضان با ويژگي هاي خاصش به خودي خود از ماه هاي ديگر سال متمايز است اما به نظر

مي رسد علاوه بر روزه و روزه داري، سحرخيزي ها و افطاري، جلسات قرائت قرآن، رنگ عوض کردن کوچه و  بازار، کاهش چشمگير جرم و جنايت و... که ما با اندک توجهي مي توانيم آنها را درک کنيم،ابعاد پنهان ديگري هم در اين ماه وجود دارد طوري که پي بردن به باطن ماه رمضان به سادگي براي کسي ميسر نمي شود.

در گفتگو با حجت الاسلام سيد اسماعيل حسيني سرپرست اداره کل امور فرهنگي سازمان تبليغات اسلامي سعي کرديم بيشتر  از باطن ماه رمضان و فضيلت هاي  بي کران آن صحبت کنيم.

 

ماه رمضان براي بعضي ها که تا قبل از آن نماز نمي خواندند و به قول معروف چندان مذهبي نبوده اند، يک آغاز است. مي خواهم بگويم خيلي ها به برکت اين ماه نماز را شروع کرده اند و دل هايشان با دين بزرگي همچون اسلام تا آخر عمر گره خورده است. شايد اگر ماه رمضان نبود تعداد مسلمان ها هم تا اين حد زياد نبود. نظر شما در اين مورد چيست؟

در اول صحبتم لازم مي بينم روايتي از رسول اکرم (ص) براي شما نقل کنم. ايشان مي فرمايند: اگر بنده مومن خدا ويژگي ها و امتيازات ماه مبارک رمضان را به خوبي مي دانست آرزو مي کرد اي کاش همه سال ماه رمضان بود. ما در اين ماه ضيوف الرحمن هستيم. در اين جا مهمان خدا بودن معني بزرگي دارد. همان طور که مي دانيد هر چيزي که به خدا منسوب مي شود ارزش پيدا مي کند. به طور مثال يک برگ کاغذ براي ما چندان ارزشي ندارد. ممکن است آن را لگدمال کنيم، به اين طرف و آن طرف پرتاب کنيم يا حتي آن را پاره کنيم. اما وقتي روي همين کاغذ آيات قرآن نوشته شود، آن وقت ارزش پيدا مي کند و ديگر به آن بي احترامي نمي کنيم. حالا چرا اين اتفاق مي افتد؟چرا اين کاغذ به يکباره براي ما ارزش پيدا مي کند. روشن است، براي اين که به کلام حق تعالي متصل شده است.مکاني همچون مسجد هم درست همين حالت را دارد. يک قطعه زمين يا خانه تا زماني که صيغه مسجد براي آن جاري نشده ممکن است جايگاه مردار و کثافات باشد اما همين که مسجد شد داراي احترام مي شود. مي خواهم بگويم ماه مبارک رمضان هم که منسوب به خداست از ارزش ويژه اي برخودار است.ما قبل از ماه رمضان ماه رجب و شعبان را داريم. بنده مومن خود را در اين دو ماه آماده مي کند براي پيوستن به مهماني خدا. اين انسان قبل از ماه رمضان يک هويت دارد، بعد از آن يک هويت ديگر طوري که حتي خوابيدن او که يک امر جبري است عبادت محسوب مي شود. بنابراين خود به خود در چنين ماهي گرايشات مذهبي  انسان قوت مي گيرد. ماهي که در آن قرآن نازل شده و ليله القدر که از هزار ماه بالاتر است، در آن قرار گرفته ماه بسيار بزرگي است.

به نظر شما چه کار بايد بکنيم که به معناي واقعي کلمه در ماه رمضان مهمان خدا محسوب شويم؟

حضرت امام خميني (ره) مي فرمودند خدا کند انسان در ماه رمضان به جايي برسد که ديگر ضيافتي باقي نمانده باشد. بهتر است براي درک اين جمله مثالي براي شما بگويم.ببينيد، وقتي شما به جايي مهماني مي رويد، ساعات اوليه حضور در آن جا مودب به آداب خاصي هستيد مثلا پايتان را دراز نمي کنيد يا مقابل صاحب خانه هر طوري که هست خودتان را جمع و جور مي کنيد، اما وقتي اين حضور طولاني تر مي شود آرام آرام رفتار شما معمولي مي شود طوري که ديگر خود را مهمان به حساب نمي آوريد. در واقع شما در چنين حالتي با صاحب خانه يکدل شده ايد.خوش به حال کساني که در ماه مبارک رمضان به حق متصل مي شوند و به مقام والاي انساني و فناي في الله مي رسند.

در ماه رمضان به مسلمانان توصيه هاي زيادي شده است. از نظر شما مهم ترين آنها کدام هستند؟

رمضان شهرالله است. ماه رحمت، برکت و مغفرت است. شب هايش بهترين شب ها، روزهايش بهترين روزها و ساعاتش بهترين ساعات است.مسلما يک روزه دار بايد به عنوان مهمان خدا برخي مسائل را رعايت کند تا بتواند در مقام حضور قرار بگيرد.همان طور که گفتيد در اين ماه توصيه هاي زيادي به بندگان شده است که از جمله مهم ترين آنها اطعام فقرا و مساکين است. در آموزه هاي ديني مربوط به ماه رمضان آمده است: فقرا و مساکين را اطعام کنيد، بچه ها را عزت و پيران را اکرام کنيد، زبان هاي خود را نگه داريد، يتيمان را دلجويي کنيد، ديده هاي خود را از گناه بپوشانيد چرا که شما در اين ماه بايد جلوه هاي حق را ببينيد. رسول اکرم (ص) در اين مورد حديث بسيار زيبايي دارد که مي فرمايد: انسان مومن در ماه رمضان روزه نمي گيرد مگر به آشکار شدن هفت نعمت بزرگ براي او. اول اين که خداوند حرام را از بدنش خارج مي کند. يکي از مشکلات بزرگ ما ورود لقمه هاي شبهه ناک در زندگي مان است. بسياري از گرفتاري هاي نوع بشر به همين مساله برمي گردد. وقتي که انسان وجودش با حرام آلوده شد ديگر نمي تواند از رحمت الهي بهره مند شود. شما آب را در نظر بگيريد. آب به خودي خود مايه رحمت است اما اگر روي همين آب نجاست بريزند منشا آلودگي مي شود. ما هم در مقابل رحمت الهي بايد مثل آب پاک و زلال باشيم وگرنه از آن چيزي به ما نمي رسد. دوم فرمود: خداوند متعال روزه دار به رحمت خود نزديک مي کند. سوم کفاره اشتباهات او را مي بخشد. چهارم سکرات موت را براي روزه دار آسان مي کند. پنجم خداوند انسان روزه دار را از گرسنگي و تشنگي روز قيامت نجات مي دهد. در اين جا لازم است نکته اي را ياد آور شوم وقتي مي گوييم روز قيامت منظور روز معمولي اين دنيايي نيست. کلمه روز وقتي با قيامت مي آيد به معناي آشکار شدن است يعني اين که در روز قيامت همه چيز ما آشکار مي شود و ديگر چيزي براي پنهان کردن نداريم. در آن روز انسان ها آن قدر گرسنه و تشنه مي شوند که به عذاب مي افتند.ديگر اين که فرمودند در روز قيامت به روزه دار برگه برائت از آتش داده مي شود. هفتم فرمودند که خداوند روزه دار را از نعمت هاي پاکيزه بهشت بهره مند مي کند.

آن چيزي که در ماه رمضان در مورد رابطه انسان با خدا بيشتر از چيزهاي ديگر نمود دارد چيست؟

عبوديت و بندگي. در يک جمله مي توان گفت ماه رمضان ماه عبوديت و بندگي است. خداوند مي فرمايد ما خلق نکرديم جن و انس را مگر براي اين که به مقام عبوديت و بندگي برسند.تمام بايد و نبايدهايي که ما در اسلام به آن تن مي دهيم براي رسيدن به مقام عبوديت است. خداوند در قرآن مي فرمايد:«فادخلي في عبادي» مي فرمايد تويي که به مقام نفس اطمينان رسيده اي و خدا را باور داري و تنها رضايت او را براي خود برگزيده اي حالا مي تواني به بندگان من بپيوندي. از اين آيه پي به بزرگي مقام عبوديت مي بريم. در مقام عبوديت است که انسان حقيقت عبادت را درک مي کند و از نمازش لذت مي برد.ما در تشهد نماز مي گوييم:«اشهد ان محمد عبده و رسول»يعني پيامبر خدا اول از همه عبد و بنده خداست بعد رسول و فرستاده او و بنده خدا بودن او بر رسالت او افضل است.

 

شنبه 6 مهر 1387 - 15:12


*نام:
*ايميل:
نظر شما:
* اختياری